تفاوت علم ظاهری با حقیقت ایمان و استناره قلبی

یک‌دفعه می‌بینند این طرف اِ اِ این شخص هست؟! در روز قیامت او ریش گذاشته است خدا یک کود مى‌دهد این ریش‌ها مى‌ریزد!! کود عوضی که اسید است. این اسید را به این [ریش‌ها] می‌مالد که اصلاً پیاز [این ریش‌ها] را هم می‌سوزاند! بعضى‌ها هستند که اصلاً هیچ [ریشی] ندارند به آنها کوسه می‌گویند.

‌بیاید ریش بگذارد و به مردم بگوید که ما ریش داریم!، کوسه [هستند] دیگر. خلاصه از این کوسه‌ها [زیاد است] و خدا در روز قیامت مى‌گوید که تو با ریشت مردم را از من می‌راندی! نه‌اینکه به من دعوت کردی بلکه می‌راندى! چطور مى‌شود او به‌سمت خدا دعوت کند؟! می‌راندن با تقدیم لیوان آب جو و ویسکى نیست، می‌راندن با وارد شدن در شهوات و اینها فقط نیست بلکه می‌راندن می‌راندن دل است. دل را برگرداندن از آن توجه به مبدأ می‌راندن است! او یک ویسکى مى‌خورد و بعد هم توبه مى‌کند و خدا هم او را مى‌بخشد. یک لیوان نجس است که خیلى اهمیتى ندارد.

بله! آن سگ در عالم مکاشفه به بایزید چه گفت؟ آن سگ گفت که از من اظهار تنفر مى‌کنی که باران آمده و من خیس شده‌ام و ممکن است عباى تو را نجس کنم؟! آیا این نجاست را من از خود آورده‌ام یا خدا به من داده است؟! چرا از چیزى که من از خود نیاوردم بر من عیب مى‌گیری؟!¹

خوب حرفى زده است و حرف خیلى قشنگى است! من که [این نجاست را] از خود نیاوردم. خدا تو را طاهر قرار داد و من را نجس قرار داد. مگر من نجاست را از پیش خودم آوردم؟! من از مادر که متولد شدم این حکم را داشتم. پس نه تو باید بر طهارت خودت فخر کنى و نه من باید بر نجاستى که او داده بر خود عیب بگیرم. اگر او بخواهد من را تبدیل به یک بایزید مى‌کند ـ این را من دارم مى‌گویم ـ و اگر او بخواهد بایزید را به من تبدیل مى‌کند، آن‌وقت من باید از تو دورى کنم. ثانیاً تو می‌توانی این نجاست را با یک مشت آب بزدایی، صحبت من این است که برو به فکر خودت باش که با یک دریا نمى‌توانى نجاست قلبت را ازبین ببری! این نجاست با یک دریا ازبین نمى‌رود!