تبیین حقیقت مثل افلاطونی و ارتباط آن با ادراک

ظاهر خواب که این را نشان مى‌دهد، اینکه مى‌گویند: از این کوه بالا برو، یعنى گیر هستى؛ یعنى راجع به پول‌هایى که خرج کردى گیر هستی و حالا بیا جواب پس بده. اگر گیر نبود کوهى هم نبود و مى‌رفت، جاده صاف بود و مى‌رفت. مرحوم آقا فرمودند که شما نسبت به این قضیه چه نظرى دارید؟! بالأخره شما هم در مظانّ مرجعیت هستید و در آن زمان مقدمات مرجعیت ایشان داشت آماده مى‌شد؛ اول درس و بعد فلان و کم‌کم ...

ایشان جواب مى‌دهد که مسئلۀ من با مسئلۀ مرحوم آقا سیدابوالحسن فرق مى‌کند؛ ایشان به وکلاى خود اجازۀ تام مى‌دادند در تصرف بأىِّ‌نحوٍکان ولکن‌ من نسبت به وکلا این‌طور نیستم و من در اعطاء وکالت نسبت به موارد خلاف سلب مسئولیت مى‌کنم لذا اگر آن وکیل خودش کار خلاف و تصرف خلافى کرد و یا مالى را بالا کشید یا به این‌وآن داد مسئولیت آن متوجۀ من نمى‌شود. مرحوم آقا به ایشان فرمودند: این مبرِّر نیست؛ این مبرِّر ذمّه نیست زیرا نفس اعطاء وکالت شما اجازۀ در تصرف است و همین‌که شما مى‌گویید که من شما را براى تصرف در اینها وکیل کردم یعنی مى‌خواهى صرف کنى دیگر بأىِّ‌نحوٍکان مى‌توانی؛ یعنى شما از قِبل من مُجاز هستی و هر تصرفى که او بکند این تصرف به شما برگشت داده مى‌شود. فرمودند که ایشان این مطلب ما را نپذیرفتند و خلاصه إن قلت داشتند و تصور مى‌کردند که با آن نحوه‌ای که بیان کردند این مسئولیت را از ایشان سلب مى‌کند.

اینها چیزهایى است که هست یعنى مسائلى است که واقعیت دارد و آدم بایستى که جواب آن را بدهد. حالا مضافاً به اینکه موجب وهن اسلام و تشیع بشود! موجب وهن حوزه‌هاى علمیه بشود. وهن اسلام فقط به مقاله و مطالب إلحادى نوشتن و این چیزها و بالای چشمت ابرو هست که نیست، این بساطى که الآن هست و افراد مى‌آیند و مشاهده کنند و عکس بردارند آیا اینها موجب وهن حوزه نیست؟! اگر نیست پس چرا این‌همه از بزرگان تابه‌حال سعى کرده‌اند که به بأىِّ‌نحوٍکان این بساط را برچینند؟!