تبیین حقیقت مثل افلاطونی و ارتباط آن با ادراک

مصداقِ قرار گرفتن غیرت درقبال عبودیت

در یک مجلسى بودم و از شخصى که شخص معروفى هم بود و الآن فوت کرده تعریف مى‌کردند، همین آقایان تعریف مى‌کردند، گفتند: این‌قدر ایشان متعبد بود که اصلاً اجازه نمى‌داد کسى به عیال او نگاه بکند. چنان محافظت کرده بود که [کسی نبیند]! حالا عیالش یک بدبخت 65 سالۀ قوزی بود، البته بنده ندیده بودم. حالا چه شده آقا؟! مگر شاه پریان داری که حالا این‌قدر دور او را گرفته‌ای؟! چنان گرفته که مبادا چشم نامحرم به او بیفتد. می‌گفتند که تمام حج ایشان صرف مراقبت از او شده که مبادا... گفتم: خاک بر سرش کنند. او که مى‌خواست این‌طوری حج انجام بدهد چرا از خانه‌اش بیرون آمد؟! مگر مجبور بود؟! تو به‌جاى اینکه حواست آن بالا باشد کجاست؟! کجا تو حج انجام دادی؟! کجا در این حج توجه کردی؟! مگر تو مى‌توانستى دیگر در طواف بگردی؟! ذهنت در طواف کجا بود؟! پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم هم این‌طوری بود؟! آیا وقتى که عایشه با پیغمبر طواف مى‌کرد پیغمبر هم او را این‌طوری گرفته بود تا کسى او را نبیند؟! این مسائل همه کشک است! یعنى آن غیرت را در قبال عبودیت قرار دادن است! این بدبختى ما است! بزرگان و اولیاء مى‌فرمایند: وقتى که مى‌خواهى حج انجام بدهى از غیرت تخیلى باید بیرون بیایى، این غیرت را براى جاى دیگر نگه‌دار! چه کسى به تو گفته است که باید زن خود را از نامحرم بپوشانی؟! خدا مى‌گوید: اگر من گفتم، اینجا مى‌گویم که نباید بپوشانی، تو چه مى‌گویی؟! تو چه مى‌گویی؟! در اینجا خیلى مسئله و قضیه و مطلب هست! غیرت ما بیشتر است یا غیرت امام حسین یا غیرت حضرت سجاد علیهما‌السّلام؟ کدام بیشتر است؟! پس چرا این قضایا اتفاق افتاد؟ چرا؟! چهرۀ ‌حضرت زینب سلام‌الله‌علیها را همۀ مردم در قصر ابن‌زیاد، در چهارراه کوفه، در مجلس یزید دیدند و اگر نمى‌دیدند نمى‌گفتند که داراى چه شکل و شمایلى است. اگر آن شخص فاطمه بنت الحسین را نمى‌دید که به یزید نمى‌گفت: او را به من بده!¹ پس غیرت امام حسین کجا رفت؟! غیرت امام سجاد کجا رفت؟! کجا رفت؟! چرا خدا اینجا ملاحظه نکرد؟! امام حسین مى‌گوید: من غیرت را در رضاى خدا دارم، آنجا که مى‌گوید: این غیرت را کنار بگذار سمعاً و طاعتا «إلَهى رِضىً بقَضائِکَ، تَسلیمًا لِأمرِکَ، لا مَعبودَ سِواکَ.»²