تأثیر نیت و صورت مثالی در کیفیت عمل

مثال، زایندۀ مثال

از این مسئله عمیق‌تر و دقیق‌تر همان‌طوری‌که قبلاً خدمت رفقا عرض شد که نظر و اعتقاد بنده بر این هست، این است که نفسِ عمل خارج موجب تحقق وجود مثالی در عالم مثال نیست بلکه خود مثال است که مثال می‌زاید و مثال است که خلق مثال می‌کند. یک وقتی می‌گوییم که این انفاقی که الآن دارم انجام می‌دهم، این عمل؛ دست کردن در جیب و پول درآوردن و به فقیر دادن موجب یک اثری در مثال است به‌طوری‌که اگر کسی با من ارتباط نداشته باشد اما چشم مثالی‌اش باز باشد، یک‌دفعه به رفیقش رو می‌کند و می‌گوید که فلانی در فلان شهر الآن یک کاری کرده است! شصتش خبردار می‌شود که فلانی یک کاری در اینجا کرده و یک عمل خوبی در اینجا انجام داده است. حالا در این‌ مقدار یا می‌فهمد چه بوده و نمی‌خواهد بگوید یااینکه نمی‌فهمد ولی همین‌قدر می‌فهمد که او یک عمل خوبی انجام داده است. دیده شده بعضی از اوقات شما نشسته‌اید و یک‌دفعه خاطرۀ یک رفیقی در ذهنتان می‌آید و دلتان می‌خواهد که یک‌دفعه با او تماس بگیرید، این از این قبیل است. دیده شده گاهی از اوقات شما یک‌دفعه دلتان هوای [رفیقتان] را می‌کند و می‌بینید که یک‌دفعه به یک رفیقتان یا یک کسی از آشنایان‌ شما یا شخصی تمایل پیدا کردید و یادش کردید و می‌گویید که اِ فلانی را مدتی است که ندیده‌ایم، باید ببینیم. او آن موقع چه‌کار کرده است؟! اینها همین‌طوری با همدیگر ارتباط و ربط دارند یااینکه گاهی اوقات دیده‌اید که یک‌دفعه یاد کسی را می‌کنید ـ البته نمی‌خواهم بگویم که این قاعدۀ کلی است بلکه این به خود شخص هم مربوط است ولی خیلی از موارد این اتفاق می‌افتدـ و می‌گویید که ای بابا حوصله‌ داری! این قضیه از کجا پیدا می‌شود؟! از کجا یک هم‌چنین [خاطره‌ای می‌آید؟!]

علت پیدایش خاطره

خاطر که گتره نیست! این خاطره‌ای که الآن دارد می‌آید به‌خاطر اتصال نفس به همان مثال منفصل است و خاطر گتره نیست. این خاطره از کجا می‌آید؟! این به‌خاطر آن موقعیتی است که در خارج حاصل می‌شود.