حقیقت مُثُل افلاطونی و جایگاه آن در معارف الهی

در انتخاب این‌طرف به پیغمبر چه داده مى‌شود؟! این همان است! همان تجلیات ذاتیه است که باید شخص عبور کند؛ از این مرتبه باید عبور کند. حالا مرتبه‌اى است که به‌واسطۀ تألّم‌هاى ظاهرى باشد و ممکن است به‌واسطۀ تألّم‌هاى حتی درونى باشد حتى ممکن است از ظاهرى هم بدتر باشد. کسى ممکن است بگوید: حاضرم هزار مرتبه کشته بشوم بهتر است تا این ...! پاى [حرفش هم] هست!

وقوع حادثۀ کربلا لازمۀ تجلی خاص شدن سیدالشهداء

براى سیدالشّهداء علیه‌السّلام یک نوع تجلّى خاصى بوده که مى‌بایست قضیۀ کربلا اتفاق بیفتد والاّ امامت حضرت به‌جاى خودش هست، دستگیرى همۀ نفوس هست ولایتش هست حکومتش بر مُلک و ملکوت هست همه به‌جاى خودش هست اما آن تجلّى نیست! آن خصوصیت نیست! آن یک چیز دیگرى است. آن مرتبۀ بقاء مى‌شود.

تلمیذ: که رسول الله دارد امام حسین ندارد؟

استاد: نه، نه! هرکدام نحوۀ خودشان را دارند. منتها براى سیدالشّهداء آن نحوۀ تجلّى خاص غیر از مسئلۀ امامت مى‌بایست انجام بشود. مطلب این است. حالا آیا مى‌توانیم بگوییم که آن خصوصیت را امام حسین دارد و امام سجاد ندارد؟!

این را نمى‌توانیم بگوییم، اثبات نمى‌کند. شاید امام سجاد یک چیز دیگر داشته است و شاید امام باقر علیهم‌السّلام یک چیز دیگر داشته است. اما براى سیدالشّهداء رسیدن به این مرتبه کربلا را مى‌خواست! به عرضم رسیدید یا نرسیدید؟!

تلمیذ: لازمۀ این مرتبه براى سید الشّهداء علیه‌السّلام هم همین است که خب زن و بچه را ببرد؟

استاد: همه‌اش! همه‌اش دیگر! وقتی کسى پایش مى‌ایستد؛ «إنَّ اللهَ‌ قَد شاءَ أن یراهُنَّ سَبایا.»¹ «إنّ اللَه شاءَ» یعنی همین دیگر! خواست و تقدیر این است که سبایا باشند و این‌طور باشند و غل‌وزنجیر باشد و مجلس یزید آن‌طور باشد و مجلس ابن‌زیاد و یزید این‌طور باشد و همۀ اینها را موبه‌مو، یک‌به‌یک، لحظه‌به‌لحظه امام حسین قبل از شهادتش نمى‌دید؟! امام حسین که سهل است شاگردِ شاگردِ شاگردِ شاگردِ شاگردِ شاگردِ شاگردِ امام حسین علیه‌السّلام هم مى‌دید! بچه‌مکتبی‌ها هم مى‌دیدند! امام حسین داستان کوفه را نمى‌دید؟! همین‌طور چشم‌بسته گفت: خدایا «رضاً بقَضائک»²؟! همه را مى‌دید؛ صحبت حضرت زینب را مى‌دید، حضرت ام‌کلثوم را مى‌دید، رفتن به مجلس ابن‌زیاد را مى‌دید، یزید را مى‌دید، همۀ اینها را مى‌دید و همه را با فهم، تعقّل، قبول، رضا و بهجت کامل، ابتهاج، افهام، انبساط‌خاطر یکى‌یکى مى‌پذیرفت، نه با اخم و فشار!