حقیقت مُثُل افلاطونی و جایگاه آن در معارف الهی

اهمیت بازگشت به فطرت برای همۀ افراد

طبیعى است وقتى که انسان به فطرت خود برمى‌گردد غیر از آنچه که در ظاهر مطرح است مى‌یابد و غیر از آنچه که افراد به‌خاطر مسائل خودشان، به‌خاطر مصالح خودشان بیان مى‌کنند آنها را مشاهده مى‌کند و مى‌یابد و اعتراف مى‌کند به حقایقى که در این عالم وجود دارد. در این زمینه حتى خارجى‌ها هم کتاب‌هایى نوشته‌اند و اعتراف‌هایى کرده‌اند. حتى کتابى که اخیراً ـ قاعدتاً باید ترجمه شده باشد ـ نوشته شده است و نویسنده‌اش هم یک خانم قاضى در نیویورک است و ایشان کتابی نوشته است که بسیار کتاب خوبى است راجع به اختلافات بین زن و مرد و تکلیفى که متوجه هرکدام از اینهاست و شدیداً فرهنگ غرب را به باد انتقاد گرفته است و گفته که جایگاه زن را غیر از آنچه که هست و طبیعت به او عرضه کرده ـ حالا بر اصطلاح او ـ قرار داده‌اند و باید برگردند و به همان نقطه‌اى که آن نقطه، واقعیت هست برسیم و غیر از این‌هم آثارش همین مى‌شود که ما داریم مشاهده مى‌کنیم و الآن هم هست و هیچ فرقى نکرده است. پیشرفت تکنولوژى و تکنیک و ارتقاء این مسائل علمى هیچ‌گونه تأثیرى در مسائل اصلى و نگرش‌هاى افراد ایجاد نکرده است.

انحطاط فکری در قرن جدید

بله، براى آن کسانى که به‌دنبال واقعیت و حقیقت مى‌روند و براى ادراک مطلب، اینها همه خوب بوده و مفید هست و جاى شک نیست اما براى عامۀ افراد مسئله این‌طور نیست بلکه تفکراتى که امروزه بر جوامع ملل، حاکم است اگر نگوییم بسیار منحط‌تر و پست‌تر و دورتر از افق انسانى و دورتر از ارزش‌هاى انسانى از افراد هزار سال پیش و دو هزار سال پیش و سه هزار سال پیش است، اگر پایین‌تر نباشد حداقل در سطح آنهاست و بالاتر نیست!

مسائلى را که انسان مشاهده مى‌کند، مطالبى را که مى‌شنود، تفکراتى را که‌ از افراد مى‌بیند و نگرش آنها، واقعاً چِندِش‌آور است و واقعاً مهوّع است و تهوّع براى انسان پیش مى‌آورد وقتى که انسان مى‌بیند انسانى که در عصر کذا و کذا [در این] شکوفایى علمى است چگونه در خارج تفکرات خودش را عرضه مى‌کند و کارهاى خودش را انجام مى‌دهد، چه ارزش‌هایى را قبول دارد و به چه ارزش‌ها پشت‌پا مى‌زند! خیلى واقعاً تأسف‌آور است که انسان در این دوره و زمانه مسائلى را مطرح کند که حکایت از بى‌نیازى و عدم احتیاج انسان به رابط بین عالَم ماده و عالم ملکوت است. این خیلى دور بودن از واقعیت را مى‌طلبد که انسان چشم روى همۀ وقایع ببندد و پا روى همۀ چیزها قرار بدهد.