تبیین کیفیت قضا و قدر الهی

حضرت در اینجا مى‌فرمایند: ﴿ٱسۡتَحۡوَذَ عَلَيۡهِمُ ٱلشَّيۡطَٰنُ فَأَنسَىٰهُمۡ ذِكۡرَ ٱللَهِ﴾¹ شیطان اینجا دیگر بر اینها مسلط شد. این قلب را که حرم الله است براى خودش گرفت! خدا آن روز را نیاورد! آدم خیلى باید مواظب باشد. آن‌وقت راه مراقبه‌اش همین است؛ راه مراقبه‌اش توجه نکردن است. این راه مراقبه است! اگر شما توجه کردید و اهمیت دادید و ایمیل را حذف نکردید آن‌وقت این مطلب در قلب شما جا باز می‌کند. ایمیل اول سه درصد را اشغال مى‌کند و ایمیل دوم سه درصد دیگر و ایمیل سوم شش درصد و بعد کم‌کم بالا مى‌رود. ولى اگر دیدید بر علیه شما شخصى حرفى زده است و آن حرف احمقانه است، به‌هیچ‌وجه گوش ندهید و دیلیت کنید! اصلاً ترتیب اثر ندهید! نمى‌دانید که چیست، خیالت راحت است! حسن ظنّت هم به برادران مؤمن باقى مى‌ماند.

من در زمان سابق مى‌توانستم نسبت به قضایا و مطالبى که بود خیلى کارها انجام بدهم! مسائلى که مى‌گویند و حرف‌هایی که زده‌اند، تمام آنها به گوش ما مى‌رسد و گاهى گربه هم یک بویى مى‌کشد و... ولى دیدم که تمام اینها دنیاست. همۀ اینها غفلت از خداست. درحالی‌که افراد دیگر تمام همّشان این بود که بروند سند درست کنند یعنى تمام قوایشان را به‌کار مى‌گرفتند که تا مى‌توانند سند جمع کنند یا بسازند. حالا هست یا نیست آن، یک مسئله دیگر است.

لزوم تبدیل حکمت علمى به حکمت عملى

سال‌ها گذشت، سالیان سال گذشت، چه کسى بُرد؟! چه کسى در این مسئله نفع برد؟! چه کسى واقعاً نفع بُرد؟! این مطالبى که مرحوم آخوند در این اسفار در این موارد به ما ارائه مى‌دهد کاربردى است ها! اینها را ما باید به‌کار ببندیم و همین‌طورى نباید سرسرى بخوانیم و برویم بلکه باید این مطالب را درنظر بگیریم، این مطالب را در زندگى خود پیاده کنیم، حکمت علمى را باید تبدیل به حکمت عملى بکنیم. چقدر اینها را انجام دادیم؟! این‌همه ما فلسفه خواندیم، این‌همه سالیان سال، چقدر این را به حکمت عملى تبدیل کردیم؟! چقدر؟! آیا از توهم و تخیل دور شدیم یا هنوز در توهمات و تخیلات هستیم؟!