تبیین کیفیت قضا و قدر در عالم هستی

بعد عیال مولانا گفته بود که ای حضرت مولانا خدا باید به شما براى اصلاح نفوس طول عمر بدهد، پس این مردم چه کنند؟! او گفته بود مگر ما شدّاد و عاد هستیم که بخواهیم در این دنیا برای دم‌ودستگاه نیّت خلود داشته باشیم؟! بنده‌اى بودیم از بندگان خدا، آمدیم و چند صباحى در این دنیا بودیم و دوباره به آنجایى که باید برویم برمی‌گردیم. پس خدا اینجا چه‌کاره است؟! پس ارادۀ‌ خدا در اینجا چه‌کاره است و مشیّت خدا چه مى‌شود؟¹

اینها چیزهایى است که راجع به این بزرگان داریم، اینها را داریم مشاهده مى‌کنیم و داریم مى‌بینیم. اما بقیه در سرشان مى‌زنند! چرا؟! چون دستش خالى است! آینده‌اى را براى خودشان نمى‌توانند ترسیم کنند که به آن آینده دلخوش باشند. همه‌اش با بیا‌و‌برو و بگیروببند و به این بگو، به آن بگو، براى این بزن، براى آن بزن؛ با وقت گذاشتن در این چیزها زندگی‌شان را گذرانند و براى خودشان وقتى نگذاشتند و براى خودشان دیگر کارى نکردند! لذا دستشان خالى است.

بله، ایشان به من مى‌گفتند: لازم نیست به افراد بگویید بیایند! براى چه بیایند زحمت بکشند؟! از همان خانه‌شان برایمان فاتحه بخوانند! براى چه به افراد در طهران تلفن مى‌کنید که از این‌طرف و آن‌طرف بیایند؟! چرا بیایند؟! جدى مى‌گفتند به من! همین رفقایى که اینجا هستند با ساز و دهل بزنند و بگویند و بخوانند و خوش باشند! مى‌گفتند: تو خبر دارى ما داریم به کجاها مى‌رویم؟! گفتم: نه آقاجان من خبر ندارم، ـ خودمان را راحت کنیم؛ ما خبر نداریم ـ تو خبر دارى ما داریم به کجاها مى‌رویم؟! آیا این گریه و غم دارد؟!

أللهم صل علی محمد و آل محمد