حقیقت ولایت و نقش ائمه در تدبیر عالم

پس حالا معنى این شعر را فهمیدیم! بله از نقطه‌نظر صورى ما شش هفت هزار سال فاصله داریم و آن مربوط به اوست ولکن شاهدٌ بأبوّتى! اینجا دیگر باید کمی باید دهان را ببندیم و دیگر مى‌ترسیم، حالا این را هم که گفتیم بعداً ترکش‌هایش به ما نخورد [خوب است]! گرچه بگوییم و نگوییم ترکش مى‌آید، کاری به این ندارد! آن‌وقت دیگر ترکش نیست، لوله توپ است!

اینجاست که دیگر کلام عرفاء معناى خودش را مى‌دهد که چطور آن حقیقت ولایت که حقیقت واحده است، در عینیت خارجى شامل این فرد مى‌شود و وقتى که شامل شد، دیگر در آنجا دوئیت نیست. اینجاست که مرحوم آقا ـ رضوان الله تعالی علیه ـ مى‌فرمودند که من وقتى نگاه به او مى‌کنم انگار نگاه به پیغمبر مى‌کنم، معنا پیدا مى‌کند!² اینجاست که ایشان مى‌گویند وقتى که شما بگویید که این را بخور، این را مى‌خورم همان‌طوری‌که رسول خدا مى‌گوید! مرحوم آقا آن موقع اینها را فهمیده بودند! ما فهمیدیم یا نفهمیدیم معلوم نیست، یک چیزهایى نیمه‌کاره به گوشمان خورده است و داریم سَمبَل مى‌کنیم! ولى ایشان آن موقع واقع مى‌گفتند و درست مى‌گفتند پس کمی باید بیشتر فکر کنیم و زود نگوییم که آقا این چه حرف‌هایی است؟! آى تشریع شد! آى تشریع محرّم شد! باید کلام اولیاء را به قرآن عرضه بداریم، اگر مطابق بود بپذیریم و اگر نبود به دیوار بزنیم! این مزخرفات را کنار بگذارید! کمی مغزتان را به‌کار بیندازید، نه پایین‌تر‌ها را! خوب است که این کله و مغز به‌کار بیفتد. این اگر به‌کار بیفتد آدم یک چیزهایى گیرش مى‌آید ولى اگر نه، آدم به‌جاى این بخواهد به مسائل‌ دیگر بپردازد [چیزی گیرش نمی‌آید]! بله گاهى اوقات شوخى و جدى هم بد نیست!

قضیه این است که آن کلمات ائمه دیگر در اینجا توجیه شده و معناى خودشان را مى‌دهند! امام صادق مى‌فرمایند: «به هرکدام از ما توسل کنید، فرق نمى‌کند!»³ این همین است. ما یک وجود جسمى هستیم و له مى‌شویم و خاک و پودر مى‌شویم، تو دارى ما را جسم مى‌بینى!