حقیقت ثبت اعمال و جایگاه ملائکه در عالم هستی

آنچه که در اینجا مورد نظر ما هست و بنده روى این مسئله تأکید خیلى زیاد داشته‌ام و دارم این است که جمیع مراتب محو و اثبات؛ خود نفس آن واقعه و حادثه و همۀ مراتب محو و اثبات، همه‌اش در همان لوح محفوظ که از آن تعبیر به عالم اعیانِ ثابته مى‌شود یا از آن تعبیر به علم عنائى مى‌شود ـ بنا بر اصطلاحات مختلف ـ یا از آن تعبیر به لوح محفوظ مى‌شود. همۀ اینها در آنجا ثبت است؛ یعنى هم اصل واقعه ثبت است، هم اینکه چه خواهد شد ثبت است، هم اینکه این چه سیرى را طى مى‌کند ثبت است. پس همه‌اش ثبت است. پس چیزى غیر ثبت ما نداریم! یعنى واقعاً نظر ما بر این است که در آن لوح محفوظ مراتب تضارب اسباب نیست؟! پس کجاست؟! درحالی‌که خود اسباب همه مراتب وجودى هستند و مرتبۀ وجودى که نمى‌تواند در اینجا تلقّى به عدم داشته باشد. عدم با وجود دوتاست. اگر وجود است، این وجود کجاست؟! این وجود در همان لوح محفوظ است منتها براى افرادى که چشمشان نسبت به آن مطالب باز است، نه مانند افرادى که مى‌آیند یک حرف‌هایی مى‌زنند، چرت‌وپرت‌هایی مى‌گویند و یکى هم درست درنمى‌آید مثلاً می‌گویند: فردا این‌طور مى‌شود، پس‌فردا آن‌طور مى‌شود، ده‌سال دیگر چه مى‌شود و این حرف‌ها، اینها هیچ خبر ندارند و همین‌طوری یک چیزهایى یک‌دفعه مى‌پرانند، اینها نسبت به آن مطالب لوح محفوظ خبر ندارند اما براى اولیاء و صدّیقین و براى ائمه ـ ائمه و معصومین در حدّ اعلاى مطلب هستند ـ و براى اولیاء الهى نیز آن حقائق لوح محفوظ روشن و مبیّن است و هیچ جاى شک و شبهه‌اى در این مسئله ندارند.

پس ما مى‌توانیم کلام مرحوم سید را هم به عرائض خودمان نزدیک کنیم و فقط یک کلام بین ما و مرحوم سید هست که این مسئله همین‌طور مبهم باقى مى‌ماند گرچه باز هم مى‌توانیم بگوییم که مرحوم سید در اینجا باز قصد دیگرى دارند و آن این است که مطالبى را که در سرمدیت اتفاق مى‌افتد، کلام مرحوم سید مشیر به این جهت است که اینها صورتشان در آن عالم، بعداً تحقق پیدا مى‌کند و فرق مى‌کند با آنچه که در ازل این مسائل بود!