حقیقت وحدت در هستی و واقعه عاشورا

حضرت اباالفضل و حضرت علی‌اکبر در صبح روز عاشورا تصمیم داشتند که نگذارند حتی یکى از اصحاب بیرون بیایند؛ گفتند: هردوى ما باهم و مجتمعاً بدون اینکه جدا بشویم مى‌رویم ـ حالا کسی دیگر هم خواست بیاید، بیاید ـ و بساط اینها را برمى‌داریم! یک مشت شپش و جوجه به ما افتاده‌اند و مى‌خواهند ما را چه‌کار کنند! و این کار هم از آنها برمى‌آمد که بروند و بزنند و قضیه را تمام کنند! مثل همان کارى که پدرشان مى‌کرد! امیرالمؤمنین علیه‌السّلام چه‌کار مى‌کرد؟! وقتى یک تنه مى‌رفت، همه را به هم مى‌مالاند و مى‌رفت! گفتند که برویم این کار را بکنیم. چرا امام حسین اجازه نداد و گفت که نه بایستید؟! قضیه چه بود؟! چه مسئله‌اى در کار بود؟! و ما در روز عاشورا و قضیۀ عاشورا از این چیزها خیلى مى‌بینیم که مسئله را از یک مبارزۀ عادى جدا مى‌کند. خود لشکر امام حسین علیه‌السّلام مى‌توانستند با افراد و اصحاب بیایند و یک حمله بکنند و بگیرند و آن شریعه را ببندند و نگذارند کسى آب بخورد! مى‌توانستند این کار را بکنند. چرا حضرت این کار را نکردند؟! تنها نگرانى ابن‌زیاد و عمر سعد و اینها وجود حضرت اباالفضل علیه‌السّلام بود! گفتم که وقتى که حضرت کشته شد هلهله به پا شد و گفتند کار حسین دیگر تمام شد!

اینها چیزهایی است که واقعیت‌ها و قضایاى دیگرى را براى انسان کشف مى‌کند که مسئله فقط یک مسئلۀ کشته شدن نبوده است بلکه یک قضیه‌اى بوده که خیلى بالاتر و عمیق‌تر از این مسائل بوده و آن روح حریت و اینها در این قضیه بوده است! اگر منظور امام حسین یار و یارکشى بود، چرا شب عاشورا به همه گفت که بروید و من بیعتم را برداشتم؟! الآن در کدام‌یک از این صحنه‌هایى که شما این صحنه‌ها را عاشورا مى‌نامید ـ عاشوراى استرالیا، عاشوراى آفریقا، عاشوراى غزه و عاشوراى کجا و ...! ـ این قضیه بوده است که به افراد بگویند بروید؟! آیا شما سراغ دارید؟! در این مطالبى که شما تابه‌حال شنیده‌اید و ما شنیده‌ایم، موردى بوده که حاکم و فرمانده به همه بگوید که شما بروید، اینها فقط و تنها با من کار دارند؟! اگر شنیده‌اید به من هم بشنوانی! یا نه، همه در هر کجاى دنیا با چنگ و دندان و به هر وسیله خواستند غلبه کنند ولى تقدیر خدا جور دیگرى رقم زده است!