حقیقت وحدت در هستی و واقعه عاشورا

امام حسین علیه‌السلام؛ رحمت واسعه و باب نجات امت

اینها یک چیزهایی‌ است که خدا داد و خدا خودش مى‌داند که چه چیزی بدهد! مسئله یک حیثیت و رحمتى بود! «السَّلامُ عَلَیکَ یا رَحمة الله الواسِعة» و «بابُ نَجاةِ الأمة»¹ که دربارۀ امام حسین علیه‌السّلام داریم یعنى وقتى که خدا بندگان خودش را هدایت مى‌کند چه درجه‌اى براى خودش قرار مى‌دهد؟ خدا که دیگر درجه ندارد. یعنى خدا بالاتر مى‌رود؟! مثلاً این‌طور است که خدایا تو که به این بندگانت رحمت مى‌کنى، امید است که به مقام محمود برسى! گفت: بابا ما حامدش را نخواستیم چه برسد به محمودش! حامد و محمودش برای مظاهر ماست! من حقیقة الأشیاء هستم و حقیقة الأشیاء نه حامد مى‌خواهد، نه محمود مى‌خواهد، نه حمید مى‌خواهد و نه احمد مى‌خواهد، هیچى نمى‌خواهد! وقتى که من حقیقة الحمد هستم دیگر اوصاف و صفات خارجى آن حقیقه الحمد از من تراوش مى‌کند و من خودم به چیزى نمى‌رسم!

علت دست توسل دراز کردن ماسو‌ی‌الله به امام حسین علیه‌السلام

خب وقتى خدا این‌طور هست، پس چرا امام حسین نباشد؟ اینجاست که همۀ انبیاء از آدم تا روز قیامت دستشان باید به دست امام حسین باشد! مسئله این است! دست توسل و التجاء تمام ماسوی‌‌الله باید به این سمت باشد یعنى همان حقیقت ربوبى!

روز عاشورا، روز تجلى همۀ اسماء و صفات

تجلى نفس حقیقت ربوبى در روز عاشورا

مرحوم آقا ـ رضوان الله تعالی علیه ـ مى‌فرمایند که روز عاشورا روز تجلى همۀ اسماء و صفات است! کمی راجع به آن فکر کنیم که منظورشان چیست؟! همان حقیقت ربوبى در روز عاشورا تجلى کرده است! دیگر مقام محمود چیست؟! «إنَّ لَکَ فی الجَنَّةِ دَرَجاتٍ لا تَنالُها إلاَّ بِالشَّهادَةِ» چیست؟! اینها هم در اینجا هست نه‌اینکه نباشد اما قضیه عمیق‌تر است! عمقش این است یعنى همان نفس حقیقت ربوبى تجلى کرده است! آن‌وقت این کربلا مثل بقیۀ کربلاها مى‌شود؟! کربلاى هویزه، کربلاى طهران، کربلاى مشهد، کربلاى کالیفرنیا، کربلاى استرالیا، کربلاى فلسطین و کربلاى غزه! بالأخره همه‌جا کربلاست!