حقیقت مثل افلاطونی و جایگاه آن در هستی

مَفرَق طرق بین تصور ذهنى ما از مطلب مطرح شدۀ جناب افلاطون

تا اینجای آن، مسئله‌اى نیست اما از اینجا به بعد ما یک مطلبى در اینجا همان‌طوری‌که قبلاً عرض کردم به اجمال [گفتیم] و بعد گفتم که تفصیلش را بعداً خدمت رفقا عرض مى‌کنم، آن این است که آن حقیقت واحده‌اى که نقطۀ جمع بین کثرات هست و آن موجب وحدت بین متخالفات و متمایزات هست، خود همان نقطۀ واحده چه خواهد بود و آن چیست؟! آیا آن نقطۀ واحده یک حقیقت واحدى است که هیچ‌گونه امتیاز و افتراق و اختلاف در خود ذات او وجود ندارد؟! [آیا] قضیه این است؟! پس وقتى که این‌طور می‌شود این اختلافات از کجا می‌آید و این تمایزات همه از کجا سرچشمه مى‌گیرد؟! پس اگر قرار بشود آن حقیقت واحده یک واقعیت باشد که آن واقعیت همان عینیت خارجى باشد و آن عینیت خارجى همان‌طورى‌که گفتیم بدون تشخّص معنا ندارد و شیئى که متشخص است یعنى به مرتبۀ فعلیت رسیده است پس این اختلافات و تمایز بین شواکل از کجا آمده است؟! این اختلاف بین ذوات و نفوس از کجا آمده است؟! درحالی‌که نمى‌تواند سایر علل و اسباب در این قضیه تأثیر داشته باشد. اینجا آن مَفرَق طرق بین تصور ذهنى ما از مطلب مطرح شدۀ جناب افلاطون خواهد بود که إن‌شاءالله براى جلسۀ بعد [می‌ماند].

أللهم صلّ على محمد و آل محمّد