حقیقت مقام جمعیت در عین کثرت

مبانى تشیع، ناموس ما

بنده خودم وقتى که در دارالشفاء درس مى‌دادم و با رفقا بحث مى‌کردیم، همین‌ها که مى‌آمدند، قبلاً به آنها سلام مى‌کردم و حتى پشت سرشان هم قبلاً نماز مى‌خواندم! اما از وقتى که دیدم اینها این را گفتند از جلویشان رد مى‌شدم و به چشمشان هم نگاه مى‌کردم و دیگر سلام نکردم! ما شوخى نداریم! یک عالِم شیعى نسبت به مبانى غیرت دارد، مبانى تشیعِ ما ناموس ماست، معنا ندارد هر مزخرفى و هر چیزی بگوید و بعد بگوییم که همه را باید احترام کرد! نه‌خیر، نباید احترام کرد! چه کسى گفته که باید احترام کرد؟! اینهایى‌ که مى‌گویند: باید احترام کرد، اینها خائن هستند! به مکتب خیانت می‌کنند! کجا اهل‌بیت را دوست دارند؟! کجا اینها مدافع ثقلین هستند؟! کسى که در صحبت‌هایش مى‌گوید که باید به همه احترام کرد، این به مکتب امام زمان عجّل الله تعالی فرجه خیانت کرده است! به امام زمان خیانت کرده است و امام زمان پدرش را درمى‌آورد! حالا ما باید به‌خاطر مصالح اجتماعى از این مسائل چشم‌پوشى کنیم؟! غَمض عین کنیم؟! ابداً این حرف‌ها نیست! تا آخر مکتب و راه ما مکتب اولیاء و عرفاء الهى است و مکتب دفاع از اهل‌بیت است و ما یک نفر را بیشتر نمى‌شناسیم و آن حضرت بقیة الله است و بس، تمام شد!

ویژگی راهِ امام زمان علیه‌السّلام

هر کسى در راهِ او آمد، قدمش بر روى چشم ماست، هر کسى که مى‌خواهد باشد! هر کسى در راه امام زمان آمد؛ مرجع تقلید باشد، قدمش روى چشم ماست. امام جماعت مسجد باشد قدمش روى چشم ماست. مهندس و پزشک باشد قدمش روى چشم ماست. بى‌حجاب باشد قدمش روى چشم ماست! جوان بى‌نماز باشد قدمش روى چشم ماست! در راهِ او باشد؛ یعنى در راه پیدا کردن حق باشد، ما به موى دختران و زن‌ها نگاه نمى‌کنیم و به ریش داشتن و نداشتن نگاه نمى‌کنیم، ببین در دلش چیست! به‌دنبال حق مى‌گردد یا نه؟! اگر به‌دنبال حق مى‌گردد، قدمش روى چشم ماست اما اگر به‌دنبال حق نمى‌گردد، هر کسی که مى‌خواهد در این دنیا باشد از دید ما خارج است و منحرف به‌حساب مى‌آید! هر کسى که به‌دنبال امام زمان و به‌دنبال واقع هست؛ حالا لازم هم نیست حتماً خود شخص امام زمان را بداند، مى‌خواهد حق را بداند که چیست و مى‌خواهد واقع را بداند که چیست [قدمش روی چشم ما هست.]