تبیین حقیقت علم الهی به حقایق هستی

چگونگی خبر دادن امام معصوم از یک امر معدوم!

حالا سؤال بنده این است که اگر آنچه را که مورد مرآى و منظر افراد است و هنوز وجود خارجى پیدا نکرده و به دنیا نیامده است، چگونه آن را مشاهده مى‌کنند؟ امام رضا علیه‌السّلام وقتى که به مأمون مى‌فرمایند که یک بچه‌اى از تو به دنیا مى‌آید که «أشبه الناس بِأُمّه»¹ است، هنوز نطفه‌اش بسته نشده و وجود خارجى پیدا نکرده است! چطور امام رضا از یک امر واقعى که هنوز معدوم است، خدا هم نمى‌تواند خبر بدهد؛ [خبر می‌دهد]؟! معدوم یعنى همین! نه من مى‌توانم خبر دهم و نه هر فرد دیگر چون العدمُ لا یُخبَر به و وقتى که عدم لا یُخبَر به است، آیا ذهن امام در اینجا یک فرزند خارجى را خلق کرده است؟! [مثلاً] حالا به آن قدرت امامت و ولایت و مسائل دیگر و آن چیزهایى که عقل ما نمى‌رسد، امام یک تصرفى کرده و کاری انجام داده است که بگوید من امام هستم و حالا ببینید آنچه را که مى‌خواهم همان خواهد شد! این‌طور است؟! یا نه! آن ولایت و مسائل امام رضا مربوط به خودش است و این یک امر طبیعى و عادى است. کارى که امام رضا انجام داد، بچه مکتبى‌هاى امام رضا انجام می‌دهند! امام که به این چیزها کار ندارد، اینها یک امر عادى است. بنده خودم خیلى از این موارد را از بسیارى شنیده‌ام که شخص از چیزى که هنوز وجود خارجى پیدا نکرده است خبر مى‌دهد.

لزوم وجود یک امر خارجی جهت اطلاع بر آن!

بنده در یک مجلسى بودم و یک شخص نازا که هم خودش ایراد داشت و هم عیالش ایراد داشت و پزشکان هم گفته بودند که امکان ندارد این شخص فرزنددار بشود [حضور داشت]! یک پیرمرد روشن‌ضمیری بود، یک سیب را گرفت و گفت: همه یک حمد بخوانند و به آن شخص بدهند، آن شخص هم خورد. گفت: یک بچه‌اى از تو متولد می‌شود که دختر است و این خصوصیات را دارد، اسمش را فاطمه مى‌گذارى! نُه ماه بعد [بچه به دنیا آمد]، عین آنکه او گفته بود! بنده با چشم خودم دیدم. خب اینکه نه امام رضا علیه‌السّلام بود و نه ولایت امام رضا را داشت، او که دیگر امام است و حسابش جداست. عین آنچه را که گفت اتفاق افتاد، اسمش را هم فاطمه گذاشتند و آن شخص الآن هم زنده است و چندتا بچه هم دارد.