
تبیین جایگاه عقل مدبر در نظام هستی
تحلیل توحید افعالی و نسبت اراده انسان با مشیت الهی
آیتالله سید محمدمحسن حسینی طهرانی در این جلسه به تبیین جایگاه عقل مدبر در نظام هستی و چگونگی تدبیر قوای مختلف در وجود انسان میپردازد. ایشان با نقد دیدگاههای محدود در تفسیر قضا و قدر، بر این نکته تأکید میکنند که تمام افعال عالم در تحت مشیت الهی قرار دارد و دعا و ابتهال نیز خود بخشی از مسیر تحقق قضا و قدر است. در ادامه، با واکاوی داستان حضرت یونس علیهالسلام، به بررسی دقیق نسبت میان نفرین انبیاء، اجرای رسالت و مراتب توحید افعالی پرداخته میشود. این بحث با هدف روشنسازی این حقیقت است که چگونه اولیاء الهی در مسیر سلوک خود به درک عمیقتری از ربوبیت حق دست مییابند و چرا درک صحیح از مسئولیتپذیری و جایگاه بندگی، نیازمند عبور از نگاههای سطحی به حوادث عالم است. در نهایت، این جلسه مخاطب را به تأمل در اسرار نهفته در قصص قرآنی برای فهم بهتر مسیر کمال دعوت میکند.
تبیین جایگاه عقل مدبر در نظام هستی
4حضرت یونس [از شهر] بیرون مىآید، وقتى كه حضرت یونس بیرون مىآید، آنوقت آن عذاب که میخواست نازل بشود افراد جمع مىشوند، دیگر داستان خودش را دارد که مردم توبه مىكنند و...
علت حبس حضرت یونس در شکم ماهی
حالا حضرت یونس که بیرون میآید و سوار كشتى مىشود که دوباره برگردد ببیند که دیگر همه چیز درست و روبهراه شده است، همۀ مردم مسلمان شدهاند، ایمان آوردهاند و آدمهای خوبی شدهاند، حالا این چه قضیهاى است كه حضرت یونس باید چهل روز در شكم ماهى باشد؟! چون خود حضرت یونس هم بالأخره سیر خودش را دارد. ﴿فَظَنَّ أَن لَّن نَّقۡدِرَ عَلَيۡهِ﴾1 خیلى عجیب است! حضرت گمان كرد كه ما بر او قادر نیستیم! البته بعضىها گفتهاند كه ﴿نَّقۡدِرَ﴾ معناى غلبه و قدرت نیست. مرحوم علامه ـ رضوان الله تعالی علیه ـ در تفسیر دارند كه پیغمبر نمیآید ﴿فَظَنَّ أَن لَّن نَّقۡدِرَ﴾ بکند چون با عصمت انبیاء [نمىسازد] پس این همان معنای فَظَنَّ أن لَم نأخُذَهُ «ما او را بگیریم» میدهد، نأخُذَهُ و نَکتَنِفَهُ در چیز قرار بدهیم.2
ولیكن فرقى نمىكند معنا یكى است و تفاوتى نمىكند! همینكه مىگوید: ﴿فَظَنَّ﴾، ﴿فَظَنَّ﴾ حالا دیگر چه آن معنا را بگیرید و چه این را، یعنى ﴿فَظَنَّ﴾ اینکه از تحت قدرت ما خارج است یعنی از این تحت قدرت بیرون میآید و خودش مىتواند از آن عذاب فرار كند و كنار بیاید و همۀ اینها روى حساب است ها! تا كسى به آن مراتب نرسیده یا حداقل بویى از آنها نبرده باشد اصلاً نمىتواند این آیات را بفهمد. یعنى چه؟! حضرت یونس بیرون بیاید و چهل روز هم در شكم ماهى باشد، خب یعنی چه؟! اگر كسى از شما سؤال كند یا از این آقایان سؤال کند كه آقا یعنى چه که خدا حضرت یونس را چهل روز عذاب بدهد؟! ﴿فَنَادَىٰ فِي ٱلظُّلُمَٰتِ أَن لَّآ إِلَٰهَ إِلَّآ أَنتَ سُبۡحَٰنَكَ إِنِّي كُنتُ مِنَ ٱلظَّٰلِمِينَ* فَٱسۡتَجَبۡنَا لَهُۥ وَنَجَّيۡنَٰهُ مِنَ ٱلۡغَمِّ وَكَذَٰلِكَ نُۨجِي ٱلۡمُؤۡمِنِينَ﴾3 خب براى چه؟! مگر پیغمبر خدا گناه كرده است؟! مگر پیغمبر خدا معصیت كرده است؟! تكلیف را انجام داده و مسخرهاش كردهاند و او هم نفرین كرده و عذاب آمده است دیگر چهل روز در شكم ماهى بودن یعنى چه؟! چون اینهمه سیر براى خود این پیغمبر است! خود این پیغمبر هم در مسیر كمال خودش باید به مرتبۀ توحید برسد و او هم باید راه خودش را طى كند. آیا ما خبر داریم در آنوقتى كه حضرت یونس داشت نفرین مىكرد چه تفكرى داشت؟! ما كه نمىدانیم، شاید همینجا قرار است كه یک مسئلهاى اتفاق بیفتد. اینکه الآن دارد نفرین مىكند و [میگوید که] اینها فایدهاى ندارند چه تفکری دارد؟! اما پیغمبر ما هیچوقت نفرین نكرد! مىفرمود: «اللهمَّ إهدِ قَومی فإنّهم لا یَعلمون!»4 اما حضرت نوح نفرین كرد،5 حضرت یونس نفرین كرد، حضرت لوط نفرین كرد.6 اینها همه نفرین کردند. خب آنها هم باید انجام بشود، اگر آن كافر است اینهم كافر است، اگر آن مشرك است اینهم مشرك است، اگر آن به محاربه و جنگ برخاسته، اینهم به محاربه و جنگ برخاسته است.
- . سوره أنبیاء (21) آیه 87. مطلع انوار، ج 12، ص 97:
«پس چنین گمان نمود كه ما بر او سلطه و استیلاء نخواهیم یافت.» - . المیزان، ج 14، ص 314 و 315:
«و قوله: ﴿وَذَا ٱلنُّونِ إِذ ذَّهَبَ مُغَٰضِبٗا فَظَنَّ أَن لَّن نَّقۡدِرَ عَلَيۡهِ﴾ أی واذکر ذا النون إذ ذَهَبَ مغاضباً أی لقومِه حیث لم یُؤمنوا به فَظَنَّ أن لن نَقدر علیه أی لن نضیق علیه من قدر علیه رزقه أی ضاقَ کما قیل. و یُمکن أن یکونَ قوله: ﴿إِذ ذَّهَبَ مُغَٰضِبٗا فَظَنَّ أَن لَّن نَّقۡدِرَ عَلَيۡهِ﴾ وارداً مورد التمثیل أی کان ذهابه هذا و مفارقة قومه ذهاب من کان مغاضبا لمولاه و هو یظن أنَّ مولاه لَن یَقدر علیه و هو یفوته بالابتعاد منه فلا یقوى على سیاستِه و أما کونه علیهالسّلام مغاضباً لربِه حقیقة و ظنه أن الله لا یقدر علیه جداً فمما یجل ساحة الأنبیاء الکرام عن ذلک قطعاً و هم معصومون بعصمة الله.» - . سوره أنبیاء (21) آیه 87 و 88. مطلع انوار، ج 12، ص 97 و اربعین در فرهنگ شیعه، ص 41:
«(و آنگاه كه در شكم ماهى در ظلمات جاى گرفت) ندا برآورد كه: هیچ معبودى و صاحب اثر و سببى جز خداى أحد و واحد نمىباشد. منزّه مىباشى اى پروردگار از حدس و گمان ما، به درستى كه من از ستمكارانم (و به واسطه جهل و نادانى بر خود ظلم و ستم مىنمایم) پس آنگاه ما او را بیامرزیدیم و دعاى او را اجابت نمودیم و او را از غم و كدورت و تألّم عالم اعتبار، رها ساختیم و به عالم حقایق و واقعیت توحید وارد نمودیم، و سرّ این حقیقت را به او نمایاندیم؛ و اینچنین مؤمنین را نجات و رستگارى مىبخشیم.» - .إعلام الوری، ص ٨٣؛ عیون الأثر، ج ٢، ص ٣٩٨؛ سفینة البحار، ج ٢، ص ٦٨١؛ عنوان بصری ج ۲، ص 160.
- . سوره نوح (٧١) آیه ٢٦:
﴿وَقَالَ نُوحٞ رَّبِّ لَا تَذَرۡ عَلَى ٱلۡأَرۡضِ مِنَ ٱلۡكَٰفِرِينَ دَيَّارًا﴾. سیری در تاریخ پیامبر اکرم صلّی اللَه و علیه و آله و سلّم، ج ۱، ص 422:
«و نوح گفت: پروردگارا، دیّار و زندهای از کافرین را در روی زمین باقی نگذار!» - . سوره عنکبوت (29) آیه 30:
﴿قَالَ رَبِّ ٱنصُرۡنِي عَلَى ٱلۡقَوۡمِ ٱلۡمُفۡسِدِينَ﴾.
ترجمه: «لوط گفت: پروردگارا مرا بر مردم فساد انگیز نصرت بده.» (محقق)
- . سوره أنبیاء (21) آیه 87. مطلع انوار، ج 12، ص 97:
