اثبات عقل مجرد و حقیقت نوعیه

بعضی‌ها یک صندلی می‌گذاشتند و می‌گفتند که این صندلی امام زمان است یا چایی می‌گذاشتند [و می‌گفتند که این چایی امام زمان است!] یک شخصی بود یک جا تعریف می‌کرد و می‌گفت که شخصى مدعى ارتباط با حضرت بود بعد وقتى که مستخدم‌ها براى مهمان چایى مى‌آوردند مى‌گفت که یك چایى هم براى ایشان اینجا بگذارید!! ـ آن شخص این را برای خود من نقل کرد ـ از این افراد که همیشه زیاد هستند ـ و مى‌گفت که خودم پشت در رفتم و نگاه کردم و ‌گفتم كه قضیۀ این چایى چیست؟! بعد از چند دقیقه كه گذشت، خوب این‌طرف و آن‌طرف را نگاه كرد و چایى را برداشت و نیابتاً خورد! نیابتاً كه چه عرض كنم باید ولایتاً بگوییم! اینها بر امام زمان ولایت دارند، نیابت كه مادون شأن اینهاست!! چایى را خورد و گذاشت و بعد از یك مدت صدا كرد فلانى بیا این چایى‌ها را ببر. وقتی آمدیم یک نگاهی به من کرد ـ حالا این شخص این قضیه را دیده بود عجب آدم‌هایى هستند! مى‌گفت که حالا من خودم پشت در داشتم مى‌دیدم که این چه کرده بود ـ بعد مى‌گفت: الحمدلله نیّت ما مورد قبول حضرت واقع شد! بله، با دستش اشاره مى‌كرد الحمدلله چایى را بالا كشیدیم و بعد هم نیّت مورد قبول حضرت قرار گرفت!!

واقعاً این بازى‌ها چیست؟! آیا ما در این دنیا نیاز به این كارها داریم؟! جداً ما نیاز به این داریم؟! اولیاء خدا دارند به ما یاد مى‌دهند كه از این بازى‌ها و كلك‌ها دست بردارید و از این شیره مالیدن‌ سر مردم با این حرف‌ها دست بردارید، اولیاء دارند به ما یاد مى‌دهند متولّى دین، تو نیستى كه دارى این بازى‌ها را درمى‌آورى! متولّى دین همان یكى است، او یكى دیگر است. تو وظیفه‌ات را باید انجام بدهى. به تو مربوط نیست! فضول چه هستى؟! به تو چه ربطى دارد كه مردم قبول مى‌كنند یا نه؟!