جلسه ۱۰۲

حالا می‌گوید که جبرائیل درست کردیم، همۀ این علم را درست کردیم پس حالا فکر کنیم ببینیم که چیزهای دیگر هم می‌خواهیم درست کنیم، بالأخره این خلق ما من‌باب‌مثال قدرتی هم می‌خواهد! چیزی هم درست کنیم که به‌عنوان قدرت باشد، یکی هم درست کنیم که به‌عنوان حیات باشد، یک چیزی هم درست کنیم که به‌عنوان رزق باشد، یک چیزی هم درست کنیم که به‌عنوان صورت باشد، این وجود ذات پروردگار شروع می‌کند به درست کردن و خودش را به‌صورت قدرت، حیات، رزق، خلق، تصویر، اماته، احیاء و حرکت درمی‌آورد، اینکه به این صور در می‌آورد این می‌شود اسماء جزئیه ـ البته نه جزئیۀ جزئیه ـ که اینها مراتب آن اسماء کلیه هستند، آن اسماء کلیه دائماً مشغول کار می‌شوند. می‌گوید: حالا که ما جبرئیل را درست کردیم این جبرائیل هم بی‌کار نمی‌نشیند، این جبرائیل هم می‌گوید که خدایا من را درست کردی که از من کار بکشی؟! باشد ما کار پس می‌دهیم! چطوری است؟! می‌گوید: ما تو را درست کردیم تو برو بقیه را درست کن، او شروع می‌کند صور علمیۀ جزئیه‌ای را در خودش بروز و ظهور می‌دهد. ببینید تمام این حرکات در خود اسماء و صفات انجام می‌گیرد بنابراین وقتی که شما یک شیء را می‌بینید یا کسی را می‌بینید که عالِم است او صورت جزئیۀ جبرائیل است که از آن علم کلی در او افاضه شده است، وقتی شخصی را می‌بینید که او قادر است، او صورت قدرتیۀ اسرافیل یا عزرائیل و امثالهم است که اینها ملائکه‌ای هستند که دارای همین اسماء و صفات الهیه هستند، مظهریت برای اسماء و صفات الهیه دارند که به‌صورت جزئیه آمده‌اند.

روی این حساب به همین کیفیت که شما پایین بیایید تمام آنچه که در عالم امکان می‌بینید صورت‌های جزئیه برای صورت جزئیۀ بالاتر هستند و آن، صورت جزئیه برای صورت جزئیۀ بالاتر است تا به آن صور کلیه می‌رسد، آن صور کلیّه هم به اسماء و صفات می‌رسند، اسماء و صفات هم به عالم عقل می‌رسند و آن هم بالاتر که عالم مشیّت است.