جلسه ۱۲۳

و ذو الْخُصوصِ العَددی أیْ الواحدِ بِالخصوصِ الذی یُقال لَه الواحدُ بِالعددِ ـ و إنَّما غَیَّرنا السَّیاق فی النَّظمِ مِن تَقسیمِ الوحدةِ إلی تَقسیمِ الوَاحدِ لِلإشارةِ إلی عَدَمِ الفَرقِ و أنَّ أقسامَ أحَدِهما بِحَسَبِ أقسامِ الآخَرِ بِلا تَفاوتٍ ـ منه ما کَمبدإ الأعدادِ کانَ مُفهِماً مُوضوعُهُ عَدمُ قِسمةٍ فقط أیْ المُوصوفُ بِالوحدةِ و الوحدةُ کلاهما واحدٌ و هو مفهومُ الوحدةِ الَّتی هی مبدأُ الأعدادِ و هو عدمُ الإنقسامِ فهو فی المَفاهیمِ آیةُ الوحدةِ الحقَّةِ فی الحقائقِ.¹

«وحدت خاص عددی یعنی واحد بالخصوص که به آن واحد بالعدد می‌گویند، ما سیاق را در نظم از تقسیم وحدت به تقسیم واحد تغییر دادیم و گفتیم که واحد در اینجا عددی است، قبلاً صحبت وحدت بود و گفتیم که بین وحدت و واحد فرقی نیست یعنی چه واحد بگوییم چه وحدت بگوییم [فرقی ندارد]، اگر شما وحدت را تقسیم کنید انگار واحد را تقسیم کرده‌اید و اگر واحد را تقسیم کنید انگار وحدت را تقسیم کرده‌اید تفاوتی در اینجا نیست. آن چیزی که وحدت خاص عددی است بعضی از آن مثل مبدأ اعداد می‌ماند، موضوع این وحدت فقط عدم‌القسمة است» یعنی آن چیزی که شما از یک می‌فهمید مفهوم عدم‌القسمة است؛ مفهوم قابل تقسیم نشدن است این را شما از یک می‌فهمید و اضافۀ بر این دیگر چیزی نیست اما در واحدهای دیگر اضافۀ بر عدم‌القسمة چیز دیگری هم هست مثلاً همین مفارق بودن؛ ذاتی که مفارق است اضافۀ بر آن وحدت دارد ولی در مبدأ اعداد مفهوم این معنا و مفهوم حقیقت وحدت فقط عدم‌القسمة بودن است.

«آن شیئی که موصوف به وحدت است و خود وحدت، هر دوتا واحد هستند و آن مفهوم وحدتی است که مبدأ اعداد می‌باشد که آن عدم انقسام است»، خود «یک» و مفهوم «یکی» هردو یکی هستند، همان که موصوف به وحدت می شود. «این عدد یک در مفاهیم، نشانه و آیت وحدت حقه، در حقایق است» که ذات آن وحدت حقه در اعیان خارجی عین وحدت است همان‌طور ذات این هم در مفاهیم عین آن مفهوم عدم‌القسمة است. گفتیم که اینجا جای سؤال است.