جلسه ۱۹۷

عدم جواز تأمّل در امر پیامبر

بنابراین وقتی که پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم آمد و امری کرد که این کار را انجام بدهید دیگر نباید تفکر کرد که آیا رسول الله راجع به این امر تأمّل کرده یا نکرده است؟ مثلاً اگر تأمّل می‌کرد، طور دیگر می‌گفت، [این اشتباه است] همین‌که او می‌گوید: این کار را انجام بدهید همان انجام دهید او ﴿إِنَّمَآ أَمۡرُهُۥٓ إِذَآ أَرَادَ شَيۡ‍ًٔا أَن يَقُولَ لَهُۥ كُن فَيَكُونُ﴾¹ است منتها او در مقام تکوین گفته است، این در مقام تشریع گفته است. فرقش فقط فرق تکوین و تشریع است. نه‌اینکه فرقش فرق تصور مقدمات اراده است در این و عدم تصور مقدمات در آن، این نیست. این نفس﴿إِنَّمَآ أَمۡرُهُۥٓ إِذَآ أَرَادَ﴾ همین است که از زبان رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم می‌آید منتها این‌صورت، صورت تشریعی دارد و آن صورت، صورت تکوینی دارد. لذا باید بین تشریع و تکوین تفاوت باشد، نمی‌شود تفاوت نباشد، تکوین یک راهی برود و تشریع یک راه دیگر برود. اینهایی که می‌گویند: خدا دلش می‌خواهد که انسان این عمل را انجام بدهد و از آن عمل نمی‌خواهد، این حرف‌ها همه پوچ و بیخود می‌شود. خدا دلش می‌خواهد که مؤمن از آن راه وارد شود نه از این راه، خدا دلش می‌خواهد مؤمن از آن در وارد بشود نه از این در، خدا دلش می‌خواهد مؤمن از راه رسول خدا وارد بشود نه از راه حضرت عیسی و موسی، خدا دلش می‌خواهد که مقربیت به او از راه نماز و نماز شب باشد نه از راه من‌باب‌مثال موسیقی و امثال‌ذلک، خدا دلش می‌خواهد که مقربیت به‌سوی او از این طریق باشد نه از طریق فلان و این حرف‌ها. این حرف‌ها همه‌اش کنار می‌رود ما دل‌بخواهی نداریم؛ خدا که مثل من و شما نیست که دلش یک چیزی را بخواهد و یک چیزی را نخواهد. این حرف‌ها نیست. دو دوتا چهارتا، موسیقی یا مقرِّب هست یا نیست، تمام شد و رفت. خدا دلش می‌خواهد نداریم. اینکه راجع به موسیقی می‌گویم، نمی‌خواهم موسیقی را تأیید کنم بلکه منطق را می‌خواهم باطل کنم. موسیقی یا تکویناً نفس را به تجرد می‌رساند یا نمی‌رساند، اگر می‌رساند نمی‌شود حرام باشد، امکان ندارد. اگر نمی‌رساند حرام می‌شود. نه‌اینکه می‌رساند ولی خدا نمی‌خواهد. آن یک حرف دیگر است، نمی‌خواهد یعنی چه؟! آنچه مورد رضای خدا است یعنی مقرِّب است، آنچه که مقرِّب است مورد رضای خدا است و آنچه که مورد رضای خدا است به آن تکلیف تعلق می‌گیرد.