جلسه ۲۰۱

حالا اگر ما پوست پیاز را مشاعرِ خودمان بدانیم خیال می‌کنیم ما فقط همین پوست پیاز هستیم و ‌هیچ‌چیز دیگر نمی‌دانیم. می‌گویند که آقا شما یک مثال هم دارید، فرض کنید لابد مثال دارید این است که من باید از اینجا حرکت کنم که یک جای دیگر بروم به آنجا برسم! دست بچه‌ای یا کسی می‌افتیم این پوست پیاز را باز می‌کند می‌بینیم که عجب یک چیز دیگری در من بود! چرا تا حالا نمی‌دانستم؟! اصلاً تا حالا از آن خبر نداشتم یا این‌طور، یااینکه فرض کنید که خودش در همان موقعی که هست، می‌رسد یااینکه با مرگی این پوست کنار می‌رود و آن پوستۀ دوم برای او حقیقت پیدا می‌کند، حتی وقتی که مرگ برای او پیدا می‌شود پوسته‌های بعدی هنوز روشن نیست باید قیامت بشود تا یک پوستۀ دیگر کنار برود.

﴿فَبَصَرُكَ ٱلۡيَوۡمَ حَدِيدٞ﴾ مربوط به قیامت است

﴿فَبَصَرُكَ ٱلۡيَوۡمَ حَدِيدٞ﴾¹ مربوط به مرگ نیست بلکه مربوط به عالم قیامت است یعنی وقتی که برای او تجرد پیدا شود، آن‌وقت ﴿فَبَصَرُكَ ٱلۡيَوۡمَ حَدِيدٞ﴾ در آنجا ظاهر می‌شود.

عدم معنای مرگ دربارۀ اولیاء

حالا اولیاء خدا کسانی هستند در همین آن که هستند تمام این پوسته‌های پیاز یکی‌یکی برایشان روشن شده است. او هم به خیال خودش رسیده است و هم به ملکوت سفلیٰ خودش رسیده ـ مراتب دارد ـ هم به أعلیٰ رسیده است، جبروت و لاهوت و همۀ اینها را الآن حیازت کرده است پس دیگر مرگ بر اینها فایده‌ای ندارد فقط یک انتقالی است و کمی درد و بلا کمتر می‌شود، دیگر دردسرهایی که در اینجا هست طبعاً برای او پیدا نمی‌شود. اما علم به علمی که برای او به‌واسطۀ آن عوالمی که در وجودِ او هست پیدا شود، یا باید در همین‌جا مجاهدات نفسانی کند تا به آن علم به علم برسد یااینکه قهراً و جبراً این پرده‌ها برای او کنار برود تااینکه به او برسد، نه‌اینکه ما وقتی که در عالم برزخ می‌رویم، نه! ما همین الآن در عالم برزخ هستیم. فقط در آنجا ﴿فَبَصَرُكَ ٱلۡيَوۡمَ حَدِيدٞ﴾ است، هیچ مسئله تغییر پیدا نمی‌کند یعنی ما از جای‌مان هیچ تکان نخوردیم، آن‌وقت بهشت هم همین است، خیال نکنید که اولیاء هم که در بهشت هستند اینها می‌کشند یک جایی می‌روند که دود می‌شوند مثل ستاره مخفی می‌شوند و آنها را نمی‌بینیم، نه! پیش شما نشسته‌اند. اینکه داریم اگر فلان کار را بکنید با امام حسین هستید یا فرض کنید که فلان عمل را انجام دهید با ما هستید در واقعیت هم همین است یعنی در روز قیامت همین امام حسین علیه‌السّلام در کنار شما می‌نشیند إن‌شاءالله، کنار همۀ ما می‌نشیند. درست شد؟! در همین قیامت در همین بهشت إن‌شاءالله همۀ ما در کنار ائمه و اولیاء علیهم‌السّلام هستیم. اما اینکه الآن پیش ما نشسته است و با ما صحبت می‌کند و ﴿عَلَىٰ سُرُرٖ مُّتَقَٰبِلِينَ﴾² است، آیا محدودۀ ادراک لذات الهی ما به همان محدودۀ ادراک این است؟! در همین دنیا چطور بود آنجا هم همین است! مرحوم آقا ـ رضوان الله تعالیٰ علیه ـ می‌نشستند با شما صحبت می‌کردند یا نمی‌کردند؟! بله، می‌نشستند و می‌گفتند: چه خبر و فلان اما محدودۀ ادراکات ما به‌اندازۀ محدودۀ ادراکات ایشان بود؟! ایشان در یک‌جا بودند ولی در مرتبۀ اَدنیٰ با ما جلیس بودند. آنجا هم همین است، حالا نمی‌خواهم بگویم که ... شماها که إن‌شاءالله می‌روید و هم‌سطح و هم‌افق و امثال‌ذلک ولی ما خودمان را می‌گوییم، درست شد؟!