جلسه ۲۰۴

تلمیذ: این از باب ﴿لِّيَطۡمَئِنَّ قَلۡبِي﴾¹ است که یعنی هنوز به آن مقام ولیّ نرسیدیم این کار را می‌تواند انجام بدهد!

استاد: ولیّ می‌تواند انجام بدهد. از باب ﴿لِّيَطۡمَئِنَّ قَلۡبِي﴾ است، بله درست است.

بیان نکته‌ای در باب آیۀ ﴿لِّيَطۡمَئِنَّ قَلۡبِي﴾

یعنی حضرت ابراهیم در آنجا می‌خواهد آن کیفیتی که از او سر می‌زند را ببیند که این چطور دارد انجام می‌شود. در اینجا خدا از آن اکسیری که در او بود، در حضرت ابراهیم انداخت که ببین من این‌طور درست می‌کنم، خودش دید که درست کرد، [فهمید] که خدا هم این‌طور درست می‌کند. مثل بچه‌ای که شنا بلد نیست و فقط می‌بیند بابایش دارد در دریا شنا می‌کند، خودش تا در آب برود غرق می‌شود، می‌گوید: پس این بابای من چه‌کار می‌کند که همین‌طور در آب ایستاده است یا شنا می‌کند! بچه می‌بیند که دارد غرق می‌شود مجبور است دست و پا ‌بزند بعد می‌بیند روی آب می‌ایستد، آن‌وقت می‌گوید که پس بابای من در دریا این‌طوری می‌کرد که در آب ایستاده بود و زیر آب نمی‌رفت و امثال‌ذلک. آن فوت کاسه‌گری که با او خدا درست می‌کرد را در نفس حضرت ابراهیم انداخت و او دید این‌هم این‌طور است یعنی بإرادته و همّته؛ به اراده و همتش آن نور را در عالم خارج نازل می‌کند و به آن تحقق می‌دهد، همان است. یعنی اگر قضیه حتی بر این‌هم نبود یعنی اگر حتی این مواد هم درست نشده بودند باز هم در اینجا حضرت ابراهیم درست می‌کرد؛ یعنی به طاووس اراده می‌کرد طاووس بلند می‌شد و می‌آمد، اراده به چیز می‌کرد، چیز می‌آمد منتها خدا این‌طور خواسته به او نشان بدهد؛ حالا یا به او نشان بدهد یا به افراد دیگر برساند که ما این کار را کردیم و مادۀ اینها را به‌طورکلی در خارج به‌هم ریختیم و فلان ...

تلمیذ: به نظر این چه بوده است یعنی قبلاً بوده و این می‌خواسته...