جلسه ۲۰۸

﴿وَلِكُلّٖ وِجۡهَةٌ هُوَ مُوَلِّيهَا﴾¹ هذا كلُّه عندَ مَن لَم يَقُل بِانقِطاعِ الفِيض و يَجعَلُ الحدوثَ و التِجَدُّدَ فِي ناحيةِ المُستَفِيض فَهو فِي مندوحةٍ و أما مَن يَقولُ بِالانقِطاع فَفِي داءٍ عياءٍ لَم يَنجَعْ فيهِ دواء كَما لا يَخفىٰ.²

«برای هر وجهه‌ای او است که این وجهه را حافظ است و مولّی به این وجهه است این کلش نزد کسانی است که قائل به انقطاع فیض نیستند» و همیشه فیض را آناً بعد آناً از جانب فیّاض مفاض می‌دانند و «حدوث و تجدد را در ناحیۀ مستفیض قائل هستند اینها می‌توانند این مسائل را مطرح کنند اما کسی که [قائل به انقطاع است]» و می‌گوید: فقط علت حادثه داریم و دیگر علت مبقیه نمی‌خواهیم «در یک بیماری خیلی بی‌درمانی هستند که دارویی ندارد». این مطلب تمام شد.

أللهم صل علی محمد و آل محمد