جلسه ۲۰۹

أعوذ بالله من الشیطان الرجیم

بسم الله الرّحمن الرّحیم

غررٌ فِي تمايُزِ الأشعَّةِ العَقلِية:

غررٌ فِي فذلكة ما ذُكِر:

این بحثی که در اینجا هست و همین‌طور بحثی که بعدش می‌آید همه مطالبی است که نتایج و آثار و ثمرات مسائل گذشته است البته بحثی است که بی‌فایده هم نیست و ایشان جنبۀ علم و ادراک را در این بحث بیان می‌کند که هر علم و هر ادراک و هر حضور ذات به ذات به جنبۀ عقلانی آن وجود متعیَّن، منتسب است نه جنبۀ حسی؛ اشعّۀ حسیه یعنی آثار حسّی عالم وجود جنبۀ حیات ندارند بلکه جنبۀ ذُل، مسکنت، فقر و عدم شعور را دارند اما ادراک و شعوری که در آنها هست به لحاظ جنبۀ عقلی آنها است که در آنجا حضور ذات به ذات است پس تمام اشعّه‌هایی که ما احساس می‌کنیم ... فرض کنید شعاع‌هایی که بر یک جدار از چراغ‌های متفاوتی تابیده می‌شود ما اینها را یک واحد می‌بینیم درحالی‌که منشأ اینها متفاوت و کثیر است. دلیلش این است که اگر فرض کنید یک عایقی قرار بدهید، این چراغ در مقابل خودش سایه می‌اندازد پس معلوم است که این منشأ متفاوت است ولکن شما این را واحد می‌بینید اما در اشعّه‌های عقلیه این‌طور نیست بلکه هرکدام بوجوده متمایز هستند و هرکدام از نظر شدت و قدرت و ضعف با دیگری تفاوت دارند و تفاوت اینها هم به شدت و ضعف است مانند قائلین به قضیۀ تشکیک وجود که اینها مسئلۀ هویت مراتب وجود را چطور به شدت و ضعف می‌دانند و خود مابه‌التفاوت در آنها عین مابه‌الاِشتراک در آنها است.