تمسک به عام در شبهۀ مصداقیه در فرض خروجِ قطعی مشتبه از تحت عام

تلمیذ: منع که نکردند.

استاد: ولی خب اگر از ایشان استفسار می‌کردند ایشان....؛ یا مثلاً اگر واقعاً ناچار بود، ایشان شاید ارائۀ طریق می‌کردند.

تلمیذ: آقای بهجت چند سال شاگرد آقای قاضی ـ رضوان‌الله‌علیه ـ بودند؟

استاد: آقای بهجت از شاگردان رتبۀ اخیر بوده است؛ آقای طباطبائی ـ رضوان‌الله‌علیه ـ از آقای بهجت خیلی بالاتر بوده است، آقای بهجت فقط در مرحلۀ مثال بوده است و مکاشفات مثالی داشته است.

تلمیذ: حالا هم هستند؟

استاد: بله الآن هم هستند. از صحبت‌‌هایشان پیدا است؛ وقتی صحبت می‌کنند یک کلام از توحید می‌گویند؟

... امام زمان عجّل الله تعالی فرجه چه موقع ظهور می‌کند؛ این به مکاشفه‌ دیده است و ..اینکه می‌گویند ایشان کتوم است همین است!

یکی رفته بود پیش ایشان و گفته بوده که شاگردان علامۀ طهرانی ـ رضوان‌الله‌علیه ـ الآن به چه کسی مراجعه کنند؟ گفته بودند که باید به خود ایشان مراجعه کنند!

تلمیذ: یعنی بروند آن طرف!

استاد: منظورشان این بود که این چیه میفرمایید احاطه و اشراف دارند.

یکی رفته بود از آقای بهجت راجع به مسئله‌ای دربارۀ فنا سؤال کرده بود. بعد ایشان هم گفته بودند که بروید از هر کسی که فانی شده است بپرسید.

خب دید خیلی فرق می‌‌کند، یک هم‌چنین دیدی نسبت به استاد خیلی فرق می‌کند تا اینکه یکی مثل آقا ـ رضوان‌الله‌علیه ـ به آقای حداد ـ رضوان‌الله‌علیه ـ بگویند: «حتی اگر این ظرف پر از خون باشد و شما به من بگویید که بخور؛ من می‌خورم» البته جلوی ما بوده است ولی خب واقعیتش هم ایشان همین‌طور بودند؛ این مطلب چیزی نبوده است. من دقیقاً یادم هست که اگر آقای حداد ـ رضوان‌الله‌علیه ـ مطلبی را مطرح می‌کردند آقا ـ رضوان‌الله‌علیه ـ هیچ در کلام ایشان خدشه نمی‌کردند. مثل روایت که چنانچه ابی بصیر بلاواسطه از امام علیه‌السلام کلامی را نقل کند، ایشان با مسائلی که مشافهةً از آقای حداد ـ رضوان‌الله‌علیه ـ می‌شنیدند این‌طور معامله می‌کردند. یعنی می‌گفتند که پس مطلب همین‌طور است. هیچ نمی‌گفتند که مثلاً ما علم داریم باید فکر می‌کردیم؛ یا روی حرف ایشان باید تأمل کنیم، تفکر کنیم. یعنی وقتی ایشان یک مطلبی را می‌گفتند دیگر مسئله تمام بود. هیچ‌گونه خدشه‌ای در آن نبود.