فرق بین قرینۀ منفصله و قرینۀ متصله در ظهورات

حالا ما باید سؤال کنیم و بگوییم: «این اهتمامی که این اصحاب برای نقل آیات داشتند و این اهتمامی که آیات به‌دست همه برسد، اگر اینجا قرائن حالیه‌ای بود که این مغیّر معنا است، آیا این موجب اهتمام نمی‌شود که اینها همین قرائن را بیان کنند؟!» چطور ممکن است یک شخص بیاید آیات را به یک شخص دیگر برساند اما قرائنی که در دل او است؛ قرائن حالیه و متصله‌ای که در دل او است و این قطعاً مغیّر معنا هست را پیش خودش نگه دارد؟! آیه را به طرف بگوید و باعث اغراء به جهل او شود، آیا این اصلاً در اینجا معقول است؟! بنابراین همین دلیل می‌شود که خود این، شهادت سلبیه‌ای است بر عدم قرینه.

بنابراین ما مجدد این اصل عقلائی و ارتکازی را در همین آیات و نقل این آیات هم داریم، فلهذا به‌طورکلی اصل شبهه در اینجا منتفی است. 

هذا مضافاً إلی ما قلنا سابقاً به اینکه آیات در مقام بیان حکم کلی آمده‌اند و اصلاً مجلس تخاطب در اینجا مورد نظر نیست و به نفس پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم آمده است و در مقام اجمال همۀ افرادی که این آیات به آنها می‌رسد مورد خطاب برای این هستند. این دیگر مسئلۀ کلی است. و اما بالنسبه به هر شخصی ظهور دارد و این ظهور هم البته متبدّل به ظهور دیگر می‌شود و ممکن است صد ظهور همین‌طور تبدّل پیدا کند. من امروز یک ظهور از یک آیه استفاده می‌کنم، فردا ظهور دیگر استفاده می‌کنم، پس‌فردا ظهور دیگر استفاده می‌کنم، اینها همه ظهورات متفاوتی هستند که ممکن است برای انسان در هر رتبه‌ای پیدا شوند وقتی که کشف خلاف می‌شود آن می‌شود ظهور. مجدداً ممکن است کشف خلاف شود این ظهور دیگری می‌شود.

می‌گفتند که این آقای شاهرودی صبح یک فتوا داشت، ظهر یکی و شب یکی، در روز سه‌تا فتوا عوض می‌کرد!