
تخصیص عام به مفهوم مخالف
تخصیص عام به مفهوم مخالف از مباحث مهم اصول فقه در نسبت میان عام، منطوق و مفهوم است. آیتالله سید محمدمحسن حسینی طهرانی در این جلسه ابتدا اقسام مختلف تعارض میان عام و مفهوم را بر اساس وحدت یا تعدد کلام و نیز بر پایه ظهور وضعی یا اطلاقی بررسی میکند و دیدگاه مرحوم آخوند و مرحوم آقاضیاء عراقی را توضیح میدهد. سپس به تحلیل حقیقت اطلاق و نقش مقدمات حکمت میپردازد و میان اطلاقی که کاشف از مراد واقعی متکلم است با اطلاقی که صرفاً بر سکوت متکلم استوار است تفاوت میگذارد. در ادامه نسبت مفهوم مخالف با منطوق تبیین میشود و این پرسش بررسی میگردد که آیا مفهوم مخالف میتواند همانند منطوق، عام را تخصیص بزند یا نه. حاصل بحث این است که در صورت احراز مفهوم، تفاوتی میان منطوق و مفهوم در قابلیت تخصیص عام وجود ندارد و معیار اصلی، قوت و ضعف ظهور ادله خواهد بود.
تخصیص عام به مفهوم مخالف
4بیان تحقیق در مسئله
و اما آنچه که در اینجا بهنظر میرسد این است: همانطوریکه عرض شد بهتر بود این بحث در بحث مطلق و مقیّد آورده شود. یک وقت منظور ما از اطلاق، مرادِ حکیم و مولا است به اینکه ـ همانطور که قبلاً عرض شد ـ ما عدم بیان مولا را از ارادۀ مولا کشف میکنیم؛ یعنی چون مولا بیان نکرده است و مورد را تعیین نکرده است ما کشف میکنیم از اینکه منظور مولا عام است؛ دیگر نمیتوانیم در اینجا اسم این اطلاق را دلیل اطلاق و اسم این ظهور را ظهور اطلاقی بگذاریم. ظهور اطلاقیای که صرف مقدمات حکمت موجب انعقاد چنین ظهوری شده است. در اینجا این نیست؛ بلکه ظهور او مانند ظهور وضعی است؛ الاّ اینکه چون مولا نیازی به بیان نداشته است مطلب را در اینجا بهنحو اطلاق بیان کرده است. فقط گفته است که «اِشتَر العنب» دیگر یکییکی خصوصیات همۀ عنبها را بیان نکرده است؛ نگفته است: «اِشتر العنب الأبیض» و یا «اِشتَر العنب الأسود»، بلکه در اینجا «اِشتَر العنب» را بهطورکلی بهصورت اطلاق بیان کرده است. این یک نحوه اطلاق است که قبلاً هم عرض شد که هیچ فرقی با وضع نمیکند و همانطوریکه میتوانیم با منطوق، عام را تخصیص بزنیم و در منطوق و تخصیص عام، باید اقوائیت ظهورین را لحاظ کنیم؛ چون در بعضی از اوقات ولو اینکه خاص است، اما عام اقوائیت دارد و خود خاص مِن حیث أنّهُ خاصٌّ دلالت ندارد بر اینکه بشود عام را به آن تخصیص زد؛ بلکه در اینجا باید ظهور، اظهر، نص و ظاهر لحاظ شود، همینطور مفهوم مخالف آن هم حکم منطوق را دارد و هیچ فرقی نمیکند. اگر قرار بر این باشد که ما بهوسیلۀ منطوق بتوانیم عام را تخصیص بزنیم و قائل به مفهوم در ظرف انعقاد مفهوم هم باشیم، بین منطوق و مفهوم هیچ فرقی نمیکند.
کلام مرحوم محقق اصفهانی
به قول مرحوم اصفهانی که در اینجا میفرمایند: «اصلاً دلیل مخالف با دلیل موافق با همان منطوق تفاوتی ندارد و به ظهور و کیفیت ظهور منطوق وابسته است، اگر منطوق در منطوق خودش ظهوری اقوایٰ از عام داشته باشد مفهوم مخالفش هم همینطور است و اگر منطوق در آن منطوق خودش ظهور اقوایٰ از عام نداشته باشد مفهوم مخالف آن هم همین خواهد بود.» دلالت التزامی چه دلالت التزامی عقلی باشد مانند لحن ِخطاب، چه دلیل التزامی عرفی باشد، به فرمایش ایشان مانند دلیل خطاب و مفهوم مخالف، هر کدام از اینها دائر مدار اقوائیت و اضعفیتِ منطوق نسبت به دلالتِ موافق هستند.1
- الفصول الغرویة، ج 1، ص 212.
