علم به تقیید از طرق غیرظاهر

ببینید چه آفاتی از این اهل علم بر این مردم بار می‌شود! این شخص آمده و دارد روی خصوص مورد و مصداق سؤال می‌کند نه از روی اصل ازدواج، اصل ازدواج را که حضرت موافق هستند، آخرخدانشناس‌ها! شما الآن دارید خصوص مورد را بر گفته و رقَبۀ امام علیه‌السّلام می‌گذارید، این چه صورتی دارد؟! این شرعاً حرام است و هیچ جای شبهه‌ای ندارد. انسان نمی‌تواند نظر امام را به‌عنوان قول، بیان کند و بگوید که امام فرمودند و نمی‌تواند نظر خود را نظر امام بیان کند، شرعاً حرام است و بدعت است و در بعضی موارد شاید خروج عَن الدّین هم باشد اگر به‌عنوان عناد، اتهام، تهمت بر امام و افتراء باشد و احتمالاً به انکار ضروریت و ضروریات و اینها برمی‌گردد. لولا این جهت، اصلاً شرعاً حرام است و در این هیچ [شکی] نیست. 

عدم حجیت درایات رواة

حالا انسان نمی‌تواند به‌عنوان قول بیان کند که امام «فرمودند» این «فرمودند»؛ یعنی نظر امام را به‌صورت یک کلام که می‌تواند حجیت داشته باشد [بیان کند]. برای مجتهد آنچه که حجیت دارد استنباط راوی نیست و استنباط راوی برای مجتهد حجیت ندارد که به عبارت دیگر حدسیّات می‌گویند؛ حدسیّات راوی و به عبارت دیگر درایت راوی برای مجتهد حجیت ندارد! بیخود این تصور را کرده است! آنچه که برای مجتهد حجیت دارد روایت راوی و کلام صریح راوی از بیان امام است. بله، روایت را به معنا نقل کردن اشکال ندارد اما اگر راوی منظور از کلام را در اصل روایت تدخّل و سرایت بدهد [اشکال دارد].

فرض کنید که امام علیه‌السّلام گفتند: فی الذَّهبِ و الفضّةِ زکاةٌ و بعد خود راوی که أبی بصیر باشد بگوید که من از کلام امام این‌طور استنباط کردم که منظور ذهب و فضۀ مسکوک است نه ذهب و فضۀ غیر مسکوک. این [سخن] برای ما حجیت ندارد مگر اینکه ما از روی قرائن و شواهدی منظور و مطلوب امام علیه‌السّلام را متوجه بشویم.