بررسی حدیث «الأشیاءُ مُطلَقةٌ...» (3)

پس در اینجا می‌بینیم در بعضی از موارد حتی عقل ما حکم به قتل نفس می‌کند. همین‌که سؤال می‌کنند و می‌گویند که آقا در چنین مورد گیر کردیم چه‌کار کنیم؟ معنایش این است که عقل در اینجا دفع افسد را به فاسد توصیه می‌کند. اما شرع در اینجا می‌گوید: نه! شرع در اینجا می‌گوید: قتل نفس حرام است! لو دادی که دادی. یعنی وقتی که از اختیار خارج بشود دیگر خارج شده است و آن مسئله به‌نحو دیگر است. علیٰ‌کل‌حال [قتل نفس] نمی‌شود.

فلهذا ما می‌بینیم که این مسئلۀ ارسال تکوینی یعنی واقعاً از نقطه‌نظر تکوینی مردم در لا حرجیّت هستند؛ بعضی از انواع ذنوب هست که اینها نیاز به استغفار دارند و نیاز به دفع مظالم و حلالیّت طلبی از افراد و اینها دارند؛ اما نود درصد از ذنوب و گناهان احتیاج به شرع دارند، مثل وجوب صلاة احتیاج به شرع دارد، حرمت خمر احتیاج به شرع دارد، وجوب صوم احتیاج به شرع دارد. حال اگر در زمان جاهلیّت روزه نگیرند، خب نگیرند. شرب خمر کنند، زنا کنند. حتی زنا هم همین‌طور احتیاج به شرع دارد حتی چیزهای دیگر همۀ اینها احتیاج به شرع دارند شما می‌بینید در بعضی از ممالک قانون هم برایش تصویب می‌کنند که اشکال ندارد پس معلوم است ...

تلمیذ: مگر قبل از زمان جاهلیت در ادیان گذشته احکامی را نیاوردند؟! مگر شرب خمر و زنا در شرایع گذشته نبود؟!

استاد: در شریعت گذشته بود.

تلمیذ: چرا امتداد نمی‌دهید که در شرع اسلام مثلاً...

استاد: آنهایی که در شریعت گذشته بودند آنها مکلّف به دین خودشان بودند اما افرادی که در عربستان بودند اصلاً آنها با شریعت نصرانیت و یهودیت ـ حالا بعضی از طوایف آنها ـ ارتباط نداشتند؛ یااینکه به‌طورکلی مسئلۀ شریعت در آن موقع کمرنگ شده بود. شریعت حضرت عیسی که مادام العمری نبود...

تلمیذ: پس قبح زنا در آن بود؟

استاد: اینها در آن بود.

تلمیذ: اگر ادامه بدهیم تا شریعت حضرت محمد صلّی الله علیه و آله و سلّم چه فرقی می‌کند؟!