جلسه ۳۱۴

از ما ذَکرنا روشن شد که بین اصالة الحل و اصالة الطهاره در همه‌جا تلازم است؛ در هر جایی که اصالة الحل است در آنجا اصالة الطهاره است و البته این‌طور نیست که در هر جایی که اصالة الطهاره باشد آنجا اصالة الحل باشد، البته مواردی هست که ممکن است طاهر باشد و از نظر [شرعی] حلال نباشد و آن ما خُرِجَ بالدلیل است. ولی در هرجا که حلیت هست در آنجا طهارت هست، مگر از باب احکام ثانویه که احکام ثانویه حکمش فرق می‌کند و ممکن است یک چیزی حلال باشد ولی نجس باشد، آن نجاست به حال خودش محفوظ است ولی ما در آنجا از باب حکم ثانوی قائل به حلیت بشویم ولی این از باب حکم اوّلی و اینها.

در اینجا مسئله روشن می‌شود و مسئله‌ای که نسبت به شارح روضه؛ مرحوم شهید ثانی به نظر می‌رسد، از این نقطه‌نظر اشکال وارد می‌شود و روند فنی آن همین بود که ذکر شد و مرحوم نائینی به این کیفیت ذکر کرده‌اند البته به خود کلام مرحوم نائینی هم اشکال وارد می‌شود.

اما اینکه شارح روضه فرموده است که طیّبات به آن چیزی گفته می‌شود که لا یستَنفر الطبع منه و یَستأنِس به، اشکالی که به این مسئله وارد می‌شود از باب اینکه شکّ در طیب بودن عدم طیّب بودن را اقتضاء می‌کند نیست، ما اشکال را از یک ناحیۀ دیگر وارد می‌کنیم و آن این است که مگر انسان [نسبت به] حیوانی که متولّد از حلال و حرام است، یَستَنفِروا مِنه أو یَستَلِّذوا به أو یأنِسُ بِه است؟! نه! ممکن است یک حیوانی باشد که متولّد از حلال و حرام است و انسان هم از آن خوشش بیاید و اینکه انسان به آن استیناس و استلذاذ دارد، باید بفهمیم معنای استلذاذ و استیناس چیست؟ الآن خارجی‌ها به گوشت خوک هم استلذاذ دارند و خیلی هم استیناس دارند ولی ما مسلمان‌ها نه! نسبت به این قضیه استیناس و استلذاذ نداریم. و اگر فرض کنید که به ما نگویند که این گوشت، گوشت خوک است چه‌بسا اینکه خیلی هم خوشمان بیاید! فرض کنید که در یک غذایی گوشت خوک بریزند، شما می‌فهمید؟! آقای ... شما می‌فهمید؟! مگر اینکه کسی قبلاً مبتلابه باشد اما اگر [مبتلا به نباشد متوجه نمی‌شود].