جلسه ۳۴۱

اولین دفعه مولا می‌گوید که صَلّ، الآن می‌گوید که صَلّ به این شرایط، حالا بعد از اینکه مکلف این شرایط صلات و خصوصیات شرایط را شنید، باید فکر کند که آیا این صلات باید با قصد وجه باشد یا بدون قصد وجه هم متمشی است؟ مولا نمی‌تواند لحاظ کند. مرحوم آخوند هم نسبت به این قضیه نظرشان این است که مولا نمی‌تواند قصد وجه را در امر ابتدایی و امر ثانوی لحاظ کند.¹ چرا در امر ثانوی نمی‌تواند لحاظ کند؟! مثلاً مولا این‌طور بگوید که صَلّ إبتداءً هکَذا بعد بگوید که صَلّ بِقَصدِ الوَجه، در امر ثانوی هم نمی‌تواند بگوید، چون امر ثانوی نمی‌تواند مقیِد امر اول باشد، اگر مقیِد امر اول باشد خُلف است. درحالی‌که امر اول به نحو اطلاق است و به اطلاق می‌گوید که صَلّ. البته نسبت به امر دوم بعضی‌ها قائل به جواز شدند یعنی گفتند که امر دوم ارتباطی با امر اول ندارد و امر دوم امر به قصد وجه است یعنی می‌گوید که باید این قصد وجه را نسبت به آن امر اول انجام بدهید یعنی در امر اولی که من کردم قصد وجه است چون اگر در امر اول قصد وجه نباشد بنابراین امر دوم نمی‌تواند مبیّن امر اول باشد چون امر اول اطلاق است و می‌گوید که صَلّ إبتداءً بِالتَّکبیر وَ إنتهاءً بِالتَسلیم، قصد وجه در آن نیست.

حالا اگر امر دوم بیاید و بگوید که آن نمازی را که می‌خواهید بخوانید به قصد وجه باید بخوانید یعنی چه؟ یعنی منِ مولا آن انشاء اولی را که کردم، اگر مقصود این است که در انشاء اول من قصد وجه است، به انشاء اول قصد وجه متمشی نمی‌شود و اگر منظور این است که در انشاء اول من قصد وجه نیست و این انشاء، انشاء ثانوی است یعنی در انشاء اول صرفاً اجزاء و شرایط نماز بیان شده است و در انشاء ثانوی قصد وجه بیان شده است پس انشاء اول بدون قصد وجه است و در آن اشکال پیدا می‌شود!