جلسه ۳۶۷

من خدمتتان عرض کردم در یک مجلسی بودم که کنار من شخصی نشسته بود، بسیار فرد مهذّب و منظم و از دوستان بود، الآن هم از دوستان است و حالا یک وقتی اشکال نشود الآن هم از دوستان است و در یکی از شهرستان‌ها است و بسیار مرد محترم و تحصیل کرده و پزشک است بسیار فرد خوبی است ایشان داشت مطالب مرحوم آقا را می‌نوشتند و من برحسب اتفاق چشمم به نوشتۀ ایشان افتاد، دیدم ایشان اشتباه نوشته است بااینکه آدم خوب، ثقه، عدل و مرد موثّق ولی اشتباه نوشته است و آنچه که آقا گفته‌اند این نیست. خب حالا همین را ببینید دقیقاً این می‌شود یک مدرک و منتشر می‌شود که آقا در فلان جلسه این را فرمودند درحالی‌که اصلاً این نبوده درحالی‌که آدم خوبی هم هست و از متخصصین معروف هم هست و بسیار مرد منضَبَط و بسیار آدم خوبی است. خب نظیر این قضیه بسیار اتفاق می‌افتد. حالا مثلاً آن شخصی که دارد می‌نویسد آن حواسّ لازم را نسبت به گوشش ندارد متوجه کلام است، متوجه قلم است. ممکن است آن شخص متکلم مطلبی را بگوید و اشتباه به ذهن این برسد.

چند نفر آمده بودند از من راجع به کفایت غسل جمعه از وضو سؤال کرده بودند، من گفته بودم که کفایت می‌کند. آن شخص موقعی که داشته می‌نوشته یا هرچه بوده «می‌کند» را «نمی‌کند» نوشته بود. آن‌وقت در طهران پخش و منتشر کردند که سید قائل به عدم کفایت غسل جمعه از وضو است! گفتم که غلط می‌کنم بگویم. حتی [نسبت به] غسل جنابت [هم این مطلب را گفته بودند]! گفتم که آن دیگر بدعت است! ببینید پخش هم شده است! میان همه، هزار نفر، گفتم: ای‌وای بروید به داد مردم برسید! اینها الآن در مشکل گیر می‌کنند! دیگر خیلی‌ها صبح‌ها مثلاً ...! خب بدعت است! دیگر می‌گویند که نه، خودمان از آقا شنیده‌ایم! ببینید یک می‌کند را با نمی‌کند یک نون اول اضافه می‌کند، می‌شود دو امر مخالف و خیلی چیزها.