افتراق بین تلبیه و نیّت احرام (1)
توضیحات:
احرام از محاذات میقات - افتراق بین تلبیه و نیت احرام (1) - 13-06-1432
افتراق بین تلبیه و نیّت احرام (1)
9مانند قضیۀ مولانا می‌شود که آن شخص در دستشویی بود و دعای وضو را می‌خواند، گفت درست است که این دعا برای استنشاق است ولی با دعای بیت التخلیه فرق می‌کند! درست است که هردو دعا است و از یک جا آمده ولی جای دعا را اشتباه گرفته‌ای! بالا را به پایین و پایین را به بالا برده‌ای!1 هر چیزی جایی دارد.
می‌گویند: وقتی که نماز می‌خوانید خیال نکنید با آن تکبیر آخر که از تکبیرات اختتامیه است از حال نماز بیرون آمده‌اید، نه‌خیر! هنوز در حال نماز هستید، دلیلش این است که به خودتان فکر کنید، ببینید آیا بعد از نماز حال شما با حال وقتی که در مقام تکلّم با شخص دیگری هستید، یکی است یا متفاوت است! این یعنی در همین حال و فضا بودن و از آن خارج نشدن، با اینکه شخص مصلِّی تکبیرات اختتامیه را گفته است ولی فقط از یک بخش صلاة خارج شده است و هنوز از همۀ بخش‌ها خارج نشده است؛ لذا بعد از نماز حوصلۀ صحبت کردن با کسی را ندارد، می‌خواهد آن حال را برای خودش نگه دارد، او هنوز از صلاة خارج نشده است
تسبیحات حضرت زهرا علیها‌السلام جزء من الصلاة
برای همین هم می‌گویند که در این حال تسبیحات حضرت زهرا علیهاالسّلام را بگو؛ یعنی تسبیحات حضرت زهرا می‌شود جزء من الصلاة اما جزء من الصلاة دَبرَ التکبیرات الإختتامیه، تسبیحات جزئی از صلاة است و همان‌طوری که شما در بین اجزاء صلاة حقّ تکلّم ندارید، حق ندارید دست‌هایتان را بالا ببرید، شعار دهید، همین‌طور بعد از صلاة هم حق ندارید به غیر ذکر الله تکلّم کنید. اگر کاری انجام دادید، یعنی اگر این را گفتید و آن را گفتید و آن‌وقت به تسبیحات حضرت زهرا پرداختید، دیگر فایده ندارد. حالا هرچه هم بگویید: «الله اکبر، الله اکبر» فایده ندارد، انگار دارید مهره می‌گردانید! چون از حالت نماز خارج شده‌اید. انجام دادن تسبیحات با این کیفیت مانند این است که در غیر حالت نماز سبحان الله و الحمدلله بگویید و این ذکر، غیر از سبحان الله گفتن در حالت رکوع و الحمدلله گفتن در حال تشهد است. اینها همه جای خود دارند. پس اگر می‌خواهد تسبیحات حضرت زهرا تأثیر بگذارد، باید آن تسبیحات بلافاصله بعد از صلاة باشد، همان‌طور که در روایات نسبت به این مسئله تأکید شده است2 و جایز نیست از آنچه که به ما فرموده‌اند و دستور داده‌اند، تخطّی کنیم و باید به مردم هم همین را بگوییم. اینها همه سلیقه‌های شخصی است که اعمال کردن آنها مانع از تأثیر واقعیات و حقایق می‌گردد و مردم را از رسیدن به فیض اینها محروم می‌کند. ره چنان رو که رهروان رفتند.3
- مثنوی معنوی، دفتر چهارم، بخش ۸5: «شخصی به وقت استنجا می‌گفت: «اللهم ارحنی رائحة الجنه» به جای آنک «اللهم اجعلنی من التوابین واجعلنی من المتطهرین» کی ورد استنجاست و ورد استنجا را به وقت استنشاق می‌گفت، عزیزی بشنید و این را طاقت نداشت.»
- من لا یحضره الفقیه، ج ۱، أبوابُ الصّلاةِ و حُدُودِها، بابُ وصفِ الصّلاةِ مِن فاتِحتِها إِلی خاتِمتِها، ص ۳۲۰، ح 946:
«فإِنّهُ رُوِی عنِ الصّادِقِ علیه السلام أنّهُ قال: ”من سَبَّحَ تَسبِیحَ فاطمةَ الزّهراءِ علیها السلام فِی دُبُرِ الفَریضةِ قَبلَ أن یثْنِی رِجلَیهِ غَفَرَ الله لَهُ“.»
ترجمه: «از امام صادق علیه السلام روایت کرده‌اند که آن حضرت فرمود: ”هر کس خدا را تسبیح کند به تسبیحات حضرت زهرا علیهاالسّلام از پی هر نماز واجب پیش از آنکه پاهایش را از حالت تشهّد بگرداند، یا پیش از آنکه از جا برخیزد خداوند او را بیامرزد“.» - دیوان شاه نعمت‌الله ولی، مثنویات، شماره 56: