افتراق بین تلبیه و نیّت احرام (2)

تلمیذ: نظر حقیر همین است که فضایی باشد، از آن‌طرف هم این مطلب را بنده قبول دارم که فیض از دیگران قطع می‌شود ولی این را می‌خواهم عرض کنم؛ اگر این مادر به‌خاطر ملاحظۀ رفیقش که به او صدمه نخورد در منزل بنشیند و بچه را نگهداری کند، آیا آن فیض به او می‌رسد؟!

استاد: بله.

تلمیذ: اگر این ملاحظه را به‌خاطر رفیق و مجلس امام حسین علیه السلام کند؟

استاد: بله! فیض می‌رسد، اصلاً یک چیز دیگر به شما بگویم، چرا بگوییم که گریه می‌کند بلکه این مطلب را از آقا می‌پرسیم که جناب علامۀ طهرانی اگر بچه‌ای گریه نمی‌کند اما سرما خورده باشد، آیا بیاید و همه را آلوده کند؟! آیا ایشان می‌فرمایند که بیاید؟!

وابستگی سرنوشت آتی کودکان به کیفیت گذراندن دوران طفولیت

بله، آن عصمت و معصومیتی که بچه‌ها دارند، اصلاً همین‌ها حال و هوای مجلس را تغییر می‌دهند و من به‌شدت مخالفم که بچه‌ها را محروم کنند و معتقدم که سرنوشت آتی آنها از همان دوران طفولیت شکل می‌گیرد، این عکس‌برداری از طفولیت و از کودکی انجام می‌شود چون بچه خیلی خوب می‌فهمد و ادراک می‌کند و خیلی خوب مسائل را می‌بیند و آن را نگه می‌دارد!

شما که پنجاه سال، شصت سال یا چهل سال سن دارید، بعضی از اوقات در تصمیم‌گیری‌هایی ـ حالا در هر قضیه‌ای باشد فرق ندارد ـ بر سر دوراهی قرار می‌گیرید و یک‌دفعه می‌بینید که میل شما در این دوراهی به آن‌طرف می‌رود، چرا به آن‌طرف می‌رود؟! این به دوران طفولیت بر‌می‌گردد! همان وقتی که عکس‌برداری‌ها ثبت شده است. حالا ممکن است میلتان آن‌طرف نرود ولی انجام دهید؛ یعنی بر نفس غلبه کنید ولی می‌بیند که نه، علاوه بر اینکه انجام می‌دهید، به آن میل هم دارید؛ یعنی خیلی راحت‌تر این مسئله انجام می‌شود؛ یعنی هم به وظیفه عمل کرده‌اید و هم خودتان طبعاً به این قضیه تمایل دارید، این تمایل به ریشه‌های قبل برمی‌گردد.