افتراق بین تلبیه و نیّت احرام (2)

معنای حمل بر تقیه و جایگاه آن

آیا باید بگوییم تقیه است؟! تقیه یعنی چه؟! یعنی این روایت بی‌جهت است و باید آن را کنار بگذاریم، یعنی امام علیه السلام بی‌جهت گفته است، معنایش یعنی دروغ، این معنای تقیه است. می‌گوید: «حمل بر تقیه»! اصلاً نمی‌فهمد که تقیه چیست! در هر جایی فوری به تقیه ربط می‌دهند. تقیه یعنی کلام امام هیچ حجیّتی ندارد. شما تا جایی که می‌توانید کلام امام را حمل بر صحّت کنید، حق ندارید که حمل بر تقیه کنید! تقیه در موقعی است که شما هیچ راهی برای حمل بر صحّت یا حمل بر چیزی پیدا نکردید، آن‌وقت می‌گویید که چاره‌ای نداریم، بالأخره امام علیه السلام این را فرموده است، لذا باید بگویید که تقیّةً است مثلاً ‌کسی در مجلس حضور داشته است و امام علیه السلام می‌خواسته تا این مطلب را بپوشاند.

همان‌طور که اتفاق می‌افتد من‌باب‌مثال وقتی که دو نفر به مدینه خدمت امام علیه السلام آمدند و دیدند که در باز است و مجلسی برقرار است، آنها هم وارد شدند و دیدند که ابوحنیفه در آن مجلس حضور دارد ـ او هم خیر سرش در مدینه نزد امام علیه السلام نشسته است ـ حضرت حدیثی در آنجا فرمودند که همه به آن استشهاد می‌کنند، درحالی‌که فقط صدرش را نگاه می‌کنند و ذیلش را رها می‌کنند. حضرت فرمودند:

چطور ما می‌توانیم بر هر چیزی که می‌خواهیم اراده کنیم پیدا کنیم؟! کجا می‌توانیم؟! کنیزی تخلّف کرده و پنهان شده بود من به دنبال او می‌گشتم تا او را تنبیه کنم، آن‌وقت به ما می‌گویند که شما علم غیب دارید!

افراد تعجب کردند! مطالبی که تابه‌حال از امام علیه السلام می‌شنیدند و معرفتی که از امام علیه السلام داشتند با این کلام حضرت منافات دارد. احتمالاً نیش ابوحنیفه هم تا بیخ گوش باز شده بود که امام خودش این مطالب را می‌گوید، او هم مثل ما است, عجب! پس خیلی باهم مشکلی نداریم. وقتی که ابوحنیفه رفت، همین مجلس دوباره برپا شد، افراد گفتند که یا بن رسول الله این چه حرفی بود که ما از شما شنیدیم؟! حضرت فرمودند: