احرام قبل از مواقیت (2)

أعوذُ بِالله مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم

بِسمِ الله الرَّحمَنِ الرَّحیم

در جلسات گذشته عرض شد که مواقیت منحصر است به همان کیفیتی که وَقَّتَهَا رَسُولُ الله و احرام هم قبل از مواقیت باطل است مگر برای افراد خاص و نادر، فقط در روایت عبدالله بن سنان¹ داریم که از محاذات با میقات صحیح است، آن هم برای شخصی که عازم حج است و می‌خواهد یک ماه ـ «أَقامَ شَهراً» ـ در مدینه بماند. فقط در اینجا حضرت می‌فرمایند که از محاذات با میقات هم می‌تواند محرم شود.

مسئلۀ دقیقی را بعضی از رفقا و دوستان پرسیده‌اند و باید آن را مورد توجه قرار دهیم این است که چرا در مسائلی که از بزرگان مشاهده می‌شود آنها نظر دیگری نسبت به این مسائل دارند؛ در واقع با توجه به شناختی که انسان نسبت به آنها دارد و می‌داند که نسبت به ملاکات احکام و مبانی تشریع اشراف دارند، چرا این مسئله به این کیفیت است؟! درصورتی‌که ما در این مباحث علمی و فنی به آن نقطۀ مخالف و مقابل [مطلب آنها] می‌رسیم. بله! این قضیه جای تأمل دارد و بنده حدسی در این قضیه می‌زنم چون یک وقت قضیه یا مسئلۀ عادی است؛ حالا فرض کنید پای چپ یا راست گذاشتن در یک جا و یا پنیر را در شب خوردن، مسائلی هستند که خیلی انسان نمی‌تواند ـ گرچه مسائل مهمی هستند ـ اینها را در آن نسق بیاورد و در آن افق قرار دهد بلکه می‌تواند با محاملی آنها را حمل بر جهات ظاهری کند و تکلیفی که از نقطه‌نظر ظاهر بر این فرد مترتّب است.

علیٰ‌کلِّ‌حال خود بزرگان در این زمینه مکلف به تکالیفی هستند که چه‌بسا ما نمی‌دانیم؛ مثلاً راجع به همین صلاة جمعه بنده خودم شاهد بودم در زمانی که مرحوم آقا ـ رضوان الله تعالیٰ علیه ـ در نجف بودند و به درس مرحوم آقای شاهرودی می‌رفتند، خیلی به ضرس قاطع، حکم به حرمت نماز جمعه می‌کردند مگر در صورت حکم به وجوب عینی و تعیینی که شرط برای وجوب آن را حضور امام علیه السلام یا حکومت اسلام می‌دانستند که روایات خوبی در این زمینه وجود دارد. لابد رفقا رسالۀ صلاة الجمعه را مطالعه کرده‌اند.²