احرام قبل از مواقیت (2)

این روایت از امام محمد باقر علیه السلام است که می‌فرماید: چیزی بر او نیست. حالا الآن موقع اصابه است؟!

روایت دیگر از عبدالله بن جعفر حمیری از عبدالله بن بکیر است:

عن عبدالله بنِ بُکیرٍ قال: حَجَّجْتُ فی أُناسٍ مِن أهلِنا فأرادُوا أن یحرِمُوا قبلَ أن یبْلُغُوا العقِيقَ، فأبيتُ عليهِم و قُلتُ: لیس الإِحرامُ إِلاّ مِن الوقتِ فخَشِيتُ أن لا أجِدَ الماءَ فلم أجِدْ بُدّاً مِن أن أُحرِم معهُم قال: فدخلنا على أبی‌عبدالله عليهِ السّلامُ، فقال لهُ ضُريسُ بنُ عبدِ الملِكِ: إِنّ هذا زَعَمَ أنّهُ لا یَنبَغي الإِحرامُ إِلاّ مِن الوقتِ فقال: «صَدَقَ». ثُمّ قال: «إِنّ رسُول الله صلّى الله علیهِ و آلهِ، وقّت لِأهلِ المدينةِ ذا الحُليفةِ، و لِأهلِ الشّامِ الجُحفة ، و لِأهلِ يمنٍ قَرن المنازلِ و لِأهلِ نَجدٍ العَقيق.»¹

حضرت می‌فرماید: باید از میقات باشد.

روایت دیگر:

عن أبی‌عبدالله علیه السلام قالَ: «الإِحرامُ مِن مَواقِیتَ خمسةٍ وَقَّتَها رسولُ الله لا ینبَغِی لِحاجٍّ و لا مُعتَمِرٍ أن یحرِمَ قَبلَها و لا بَعدَها و ذَکَرَ المواقِیتَ»، ثُمّ قال: «و لا ینبَغِی لِأحدٍ أن یرْغَبَ عَن مَواقیتِ رسُولِ الله.»²

این هم مواقیت رسول الله که روایت صریح در این قضیه است.

روایت دیگر:

عن أبِی بصِیرٍ قالَ: قُلتُ لِأبی‌عبدالله إِنّا نُرَوَّى بِالکُوفةِ، أنّ عَلِیاً علیه السلام قالَ: «إِنّ مِن تَمامِ حَجِّکَ إِحرامَک مِن دُویرةِ أهلِک»، فقال: «سُبحان الله لوکان کما یقُولُون، لَمَا تَمَتَّعَ رسُولُ الله صلّی الله علیه و آله و سلّم بِثِیابِهِ إِلی الشَّجرةِ».³

حضرت فرمودند که اگر این‌طور بود که از دویرۀ اهل، احرام بسته شود دیگر حضرت رسول صلّی الله علیه و آله و سلّم با همان لباس‌ها تا مسجد شجره نمی‌رفت بلکه از منزل لباس احرام می‌پوشید، این مسئله خلاف است.

خلاصه روایات در اینجا زیاد هستند که همه بر یک مسئله اجماع دارند و هیچ تسامحی هم در بعضی از روایات مشاهده نمی‌شود.

نکته‌ای که در اینجا داریم مسئلۀ مربوط به نذر و خوف است که از موارد استثناء می‌باشند و انسان در این موارد می‌تواند قبل از میقات احرام بندد. روایت در مورد خوف از معاویة بن عمار است از امام صادق علیه السلام که حضرت فرمودند: