احرام قبل از مواقیت (3)

وقتی شخص به حرم می‌آید و همین‌که نظرش به گنبدی می‌افتد که به نام قدس است چیزی در دلش می‌آید که بالأخره از امام رضایش کم می‌کند؛ این خلاف است. نباید آن چیزی که از امام رضا در دل این شخص است دست بخورد بلکه باید به‌حال خودش باقی باشد.

مثل اینکه یکی را بیاورید در بغل امام رضا بگذارید و بعداً برایش گنبد هم درست کنید! آیا این کار اهانت نیست؟! مثلاً یکی از بزرگان یا اولیا خدا را در صحن عتیق ـ صحن اسماعیل طلایی، صحن بزرگ ـ دفن کنید و بعداً برایش گنبد بگذارید و مردم بروند دست بکشند، فاتحه بخوانند و از این کارها انجام دهند. این کار توهین است. بروید او را در بهشت رضا دفن کنید و در آنجا یک طاقی هم برایش درست کنید.

مطرح کردن مسائل سیاسی موجب کم‌رنگ کردن و سلب اصل و حقیقت و روحانیت دین

وقتی در یک جایگاهی امام علیه السلام هست، دیگر جایی برای مطرح کردن شیء دیگر نیست. آن وقت این مسائل سیاسی، آن اصل، حقیقت و روحانیت دین را سلب و کم‌رنگ می‌کند. در یک جایی این قضیه را اخیراً [نقل کرده‌ام].¹

اگر می‌خواهی حرف بزنی دعا کنی، هزارجا هست که بتوانی دعا کنی؛ خدایا تا انقلاب مهدی بلکه نمی‌دانم تا بعد از مهدی بلکه تا رجعت و بعد از رجعت هم حالا دلت می‌خواهد دعا کنی، بکن! خدا نگه دارد، سایۀ فلان افراد باشد، همۀ ائمه هم بیایند و بروند ولی این یکی بماند! خیلی خوب، حالا مسئله‌ای نیست ما مشکل نداریم عزرائیل می‌داند و خودش، به ما چه ارتباطی دارد! ما در کار عزرائیل و غیر عزرائیل دخالت نمی‌کنیم!

می‌خواهی دعا کنی جای دیگر دعا کن، چرا بعد از نماز دعا می‌کنی؟! چرا بر خلاف دستور دعا می‌کنی؟! دستور از ائمه علیهم السلام به ما این است که بعد از نماز حتی صحبت هم نکنید که آن حالت صلاتیه، منقطع شود و آن حالت توجه ازبین برود. شما اگر بخواهید معانقه کنید، تقبل الله بگویید و إن‌شاءالله قبول باشد بگویید، آن حالت ازبین می‌رود. تقبل الله را وقتی بگو که می‌خواهی از مسجد بیرون بروی، آن‌وقت برو مصافحه کن، بگو: «تقبل الله، إن‌شاءالله خدا قبول کند.» او هم می‌گوید: «إن‌شاءالله خدا از شما قبول کند.» هرچه از این هندوانه‌ها که می‌خواهید زیر بغل همدیگر بگذارید! خربزه، هندوانه، گرمک! چرا نماز را از دست می‌دهید؟! چرا باید حالت صلاتیه در جایی که حتی داریم توجه به یمین و یسار هم نکنید، منقطع شود؟! داریم که خلاف قاطع صلاة هم انجام ندهید تا تسبیحات تمام شود. حالا ما کاری به تأکید بزرگان و اولیا بر این قضیه نداریم که فرمودند: «کسی که تسبیحات را انجام ندهد انگار نماز نخوانده است!»² حالا ما این حرف‌ها را نمی‌زنیم. همین‌که از ائمه علیهم السلام رسیده است را می‌گوییم، چرا این را انجام نمی‌دهید؟! می‌گویند: «الله اکبر! ای بر پدر آن یکی لعنت! ای بر مادر آن فلان!» همه را از اول و آخر...! پس نمازت کجاست؟! حضور قلبت کجاست؟! توجه می‌کنید! ره چنان رو که رهروان رفتند؛ نه عقب، نه جلو، همان‌طور که دستور داده‌اند باید طبق آن عمل کرد. این حرف‌ها را در همه وقت هم می‌شود بیان کرد حالا چرا در این فضاها؟! اینها چیزهایی است که خروج از منهاج است.