جلسه ۱۳۶

الآن می‌فهمم آن موقع مرحوم پدرمان یك خرده درچه حال وهوایی بود. یعنی وقتی می‌رفتیم می‌گفتیم سلام، از آن حال در می‌آمد. نباید سلام کرد، نباید سلام کند، باید برود. خب آدم بیاید یک ولی خدا یک بزرگی را از یک حال وهوایی بیرون بیاورد، این صحیح نیست، این درست نیست، ما چه می‌دانیم آن‌ها کجا هستند؟ در چه افقی‌اند و در چه مسائلی. 

سلام علیکم! سلام علیکم! یک وقت دیگر بیا، نه آقا می‌خواهیم خدمتتان عرض ارادت داشته باشیم خب این هم به اصطلاح یک مسأله.

تلميذ: فرق بین لا تصل في الحمام و لا تصل فی الشارع چيست؟ كه در اوّلی مجزی می‌دانیم و در دوّمی مجزی نمی‌دانیم، و در هر دو هم نهي رسيده؟ 

استاد: نه این‌طور نیست که مجزی نباشد، هر دو به اصطلاح مجزي است، بله تکلیف مسقط است و لیکن فایده‌ای ندارد، نتیجه‌ای مترتب نمی‌شود یا خیلی کم، حالا علتش را عرض می کنم.

مطلب سوّمی که در این‌جا در راستای این دو مطلب باید به آن برسیم، ظاهراً که وقت هم تمام شده است این است که در این گونه موارد شارع به لحاظ حسن فاعلی در این‌جا إرفاق کرده، این‌ است فقط مطلب. خود فعل در این‌جا دیگر حسنی ندارد، فعل حسن ندارد، مورد موردی است که این فعل نباید انجام بشود. خب خود فعل حُسن دارد، نه این‌که ندارد، خود فعل فی‌حد نفسه عبادةٌ اِمّا عمرةٌ اِمّا صلاةٌ اِما تسلیمٌ و اِمّا غيرذلك. ولی در این شرائط بخصوص این شرائط به نحوی حکومت دارد برنفس آن صلاح فعل، که آن صلاح را از آن فعل گرفته و حاکم بر او شده و آن صلاح را گرفته. امّا به خاطر رعایت حال این به خاطر این که این خوشش می‌آید، به خاطر این‌که دلش می‌خواهد این عمره را انجام دهد، بخاطر این‌که دلش را نشکند، می‌گوید عیب ندارد، اگر می‌خواهی انجام بدهی، این را شما در موردش قدری تأمل کنید تا ان‌شاءالله یک توضیحی راجع به این قضیه بدهیم.