جلسه ۱۳۷

امام حسین علیه السلام خیلی راحت میتوانست امامتش را داشته باشد و همه مقاماتش را داشته باشد، نه علی اکبرش را از دست بدهد، نه علی اصغرش را از دست بدهد، نه ابوالفضلش را، در یک جا زندگی بکند و افراد را هم داشته باشد همه شیعیان هم دورش را میگیرند و قضیه هم اتفاق نمیافتاد و همه هم به مرتبه کمال میرسیدند، چطور که خب بالاخره در این زمان‌ها یک همچنین چیزی ممکن است! 

این که او میآید این قضیه را انتخاب میکند و این وضعیت را بوجود میآورد و این جریان را بوجود میآورد، جریان بعد از خودش را به وجود میآورد، کربلا چیزی نبود در مقابل اسارت حضرت زینب و سجاد، با آن وضع! کربلا مسألهای نبود! هر روز یک عاشورا بود، هر روز یک کربلا بود! هر روز یک داستانی برای خودش داشت، کجا کربلا مقایسه میشود با آن شام و با آن جریان سنگ زدن و در کوفه و بساطی که در آوردند و با قُل و زنجیر از این‌جا به آن‌جا، یک بچه بمیرد، آن یکی سقط شود، آن یک فلان... چه می دانید از این بچههای اصحاب و خود اهل بیت و پیغمبر صلی الله علیه و آله چقدر در طول این مسیر همین‌طوری مُردند! مگر بچه چقدر جان دارد؟ مگر چقدر میتواند تحمل کند؟ آدم بزرگش میافتد حالا چه برسد به یک بچه پنج و شش ساله كه به او مدام بگويند: بدو!! این امامزاده‌هایی که دارید میبینید از همین‌ها بوجود آمد دیگر.

حالا سید الشهدا علیه السلام این مسیر را اختیار میکند برای چه کسی؟ خودش که امام است! از خودش که چیزی کم نمیشود، حضرت ابوالفضلش را برای چه میدهد؟ علی اکبرش را برای چه می دهد؟ برای من و شما میدهد! پس برای ما داده، این جریانات و این قضایا و این‌ها. البته دیگر خُب خود خدا یک حساب و کتاب‌هایی هم برای آنها قائل هست و آن دیگر جای خودش، آن فیض الهی که لایتناهی است، غیر متناهی است، مقصد امام حسین علیه السلام چیست؟ مقصد امام حسین علیه السلام این است که عوضی در قبال این بگیرد؟! خدایا به من آن مقام را بده عیبی ندارد من میدهم، نه ندهی هم عیبی ندارد و الله قسم سید الشهداء علیه السلام اگر همان مرتبهای که بود، یک سر سوزنی اضافه بر آن مرتبه خدا به او نمیداد، همین جریان کربلا را انجام میداد إِنَّ لک فِی الْجَنَّةِ دَرَجَاتٍ لَا تَنَالُهَا إِلَّا بِالشَّهَادَة ¹.