لزوم توأم بودن مباحث علمی با مباحث عملی

چندی پیش نامۀ مرحوم آقا سید احمد کربلایی ـ رضوان الله تعالیٰ علیه ـ به یکی از شاگردانشان را مطالعه می‌کردم که ایشان دستوراتی می‌دهند، بعد آن شخص در پاسخ می‌گوید که شما اگر راجع به آن‌گونه مسائل هم مطالب را بفرمایید، دیگر صحبت‌ها تکمیل می‌شود و خوب است! آقا سید احمد کربلایی هم می‌فرمایند که طُرفه آنکه، خوب مرا شناختی که مرا خر پنداشتی و از من تقاضای تتمۀ دستورات و برنامه و امثال‌ذلک کردی! بله، خلاصه [در همین] خیال بمان، توجه می‌کنید؟!

آقا سید احمد چه می‌فرماید، آن شخص در کجا است! آقا سید احمد می‌فرماید که ای الاغ! با این حرف‌هایی که می‌زنم، به‌دنبال این هستم که آدمت کنم، نه اینکه کتاب بنویسم، من وقت کتاب نوشتن ندارم که برای تو کتاب و دستورالعمل بنویسم و بعد تو با آن پُز بدهی! ما از این کارها می‌کنیم، می‌گوییم که از مرحوم فلان، پیش ما یک دستخط هست، بله، بله، خواهش می‌کنم، بالأخره دست ما رسیده است!

یک‌ جا شنیدم که شخص بر خلاف دستور آقا ـ رضوان الله تعالیٰ علیه ـ در میان مردم و افراد عمل می‌کند، آن‌وقت عمامه‌ای را که آقا به او داده‌اند، روی طاقچه گذاشته است که این عمامه‌ای است که علاّمه طهرانی به من دادند، علیٰ‌کلِّ‌حال بزرگوار بودند، ایشان خیلی به ما لطف داشتند و...‌!

خب که چه؟! علاّمه طهرانی به شما عمامه داده است، حالا پُزدادن دارد؟! بنده که خودم فرزند علاّمه طهرانی هستم، از خودم خبر دارم که اوضاعم چگونه است و وضعیتم از چه قرار است، حالا نزد خلق الله پُز دهم که پسر علاّمه طهرانی هستم! بگویم: «خواهش می‌کنم! دیگر این‌طور شده است و قلم تقدیر بر این رقم رفته است که ما پسر علاّمه طهرانی شویم، شما نشوید، بله، علیٰ‌کلِّ‌حال این‌طور است دیگر، دیگر خدا به ما لطف داشته است و از ما نبوده است، خواهش می‌کنم!»

بدانید هر کدام از این «خواهش می‌کنم‌»ها از همان‌جایی بلند می‌شود که شیطان گفت: ﴿خَلَقۡتَنِي مِن نَّارٖ وَخَلَقۡتَهُۥ مِن طِينٖ﴾،¹ همه از آنجاست! حواسمان به این خواهش می‌کنم‌ها، دست به ریش گذاشتن‌ها، سر پایین آوردن‌ها باشد که پایان قضیه این نیست!