عدم مقبولیت عمل اصحاب

این مطالب را برای این می‌گویم که بدانید و بیشتر بفهمید و از مسائل بیشتر اطلاع داشته باشید و از جریانات بیشتر خبر داشته باشید و از واقعیات درک بهتری داشته باشید. بنده عقیده‌ام بر این است که آن مقداری که فهم و بینش انسان را تصحیح می‌کند، نباید کتمان کرد اما آن مطالب خصوصی و سرّی را انسان نمی‌گوید و بنده هم نمی‌گویم.

آخر به بهترین شاگرد نجف که آقا سید عبدالهادی شیرازی ـ رحمة‌الله‌علیه ـ به ایشان گفته بودند: «آقا سید محمدحسین، اگر در نجف بمانی مرجعیت تنها به تو انحصار پیدا می‌کند» این‌طور اجازۀ اجتهاد می‌دهند؟! ایشان هم فرموده بود که پس این اجازه خدمت خودتان باشد که این مقدار هم از حضرت خجالت نکشید! آن‌وقت برای کسانی که در هر خط لمعه شش‌تا غلط املائی و نحوی دارند، با چه القاب و با چه مسائل و چه چیزهایی تعبیر می‌آورند! جداً می‌گویم، اطلاع دارم! قضیه این است که همیشه باید انسان به دنبال خودش باشد، نباید به این‌طرف و آن‌طرف و تعریف و تمجید و به این مطالب نگاه کند و نباید به این مسائل توجه کند، بلکه باید ببیند که قضیه چیست، واقع چیست و مطلب چیست.

برای بنده‌خدایی چند عدد کتاب فرستادیم او هم درمقابل، چند عدد کتاب به ما داد یکی از کتاب‌هایش شبهات راجع به مسائل فلسفی بود من آن را خواندم و واقعاً گریه‌ام گرفت که چرا ما باید در مسائلی که تخصص نداریم وارد شویم؟! چه کسی از ما خواسته است؟! این نوشته اگر دست افراد خارجی بیفتد ـ حالا دست ما به جهنم ـ چه می‌گویند؟! آقا بالأخره همه که کاه نخورده‌اند، می‌فهمند! آخر به ما چه می‌گویند؟! آنها می‌گویند که آقای فلان این‌طور است؟! ما نباید حداقل از نقطه‌نظر احتیاط هم که شده، احتیاط کنیم؟! این همه مسائل احتیاط را خواندیم مسائل اشتغال را خواندیم مسائل برائت را خواندیم احادیث احتیاط را خواندیم حداقل اینکه در قضایایی که وارد نیستیم و در شبهۀ تکلیفیه دخالت نکنیم. چطور شما به کسی که در فقه خیلی ورود ندارد اجازه نمی‌دهید حرف بزند و می‌گویید که آقا مسائل تخصصی است. چطور شما به خودتان اجازه می‌دهید در چیزی که تخصص ندارید وارد شوید، آخر این حرف‌ها چیست؟!