بررسی روایات دال بر عدم جواز احرام از میقات

علیٰ‌کلِّ‌حال آنچه را که از این مطالب به‌دست آمد، محصّل و نتیجۀ بحث در مورد احرام میقات این است که احرام از میقات واجب است، از همان مواقیتی که وَقَتَّها رَسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم برای کسی که اهل آن مواطن ستّه باشد یا اینکه مارّ به آن موطن باشد مثلاً کسی که وارد مدینه شده است باید از همان ذوالحلیفه احرام ببندد و اهل عراق و اهل شام احرام خودشان را در میقاتشان ببندند. فقط در یک مورد است که اهل مدینه یا کسی که در مدینه حداقل یک ماه مانده است می‌تواند از محاذات با میقات محرم شود اما برای سایر افراد، محاذات با میقات صحیح نیست.

مطلب دیگر اینکه انسان به‌واسطۀ نذر می‌تواند از هر نقطه‌ای برای ادراک فیض بیشتر و فیض اکثر احرام ببندد؛ بلد خودش یا بعد از بلد خودش فرقی ندارد. این کار منافاتی با نفس حرمت احرام قبل از میقات ندارد.

مطلب دیگر این است که کسی که به‌خاطر علتی نمی‌تواند احرام ببندد، می‌تواند از أدنیٰ الحل یا میقاتی که از سایر مواقیت نزدیک‌تر است مثل جحفه که نزدیک‌تر است احرام ببندد؛ یعنی تا آنجا با لباس خودش باشد و از آنجا به بعد احرام ببندد. حالا به‌خاطر سرما و یا اینکه شیخوخیت و هَرمیت و امثال‌ذلک باشد می‌تواند از نزدیک‌ترین مواقیت محرم شود اما افرادی که از میقات عبور کرده‌اند و ناسیاً یا جاهلاً بالحکم وارد مکه شده‌اند، برای اینها واجب است که در صورت امکان و قدرت به همان میقات رجوع کنند و عند عدم التّمکن، به هر مقداری که می‌توانند از مکه خارج شوند و دوباره عند عدم التّمکن و خروج الوقت، می‌توانند از مکه و دویرۀ اهل مکه احرام ببندند.

اللهمَّ صلِّ عَلیٰ محمَّد و آلِ مُحمَّد