کیفیت حج نیابی (2)

به‌طورکلی در همۀ کشورها عمل به قانون برای کیست؟! برای حدود نود درصد هست، اغلب مردم افرادی هستند که باید ملتزم به قانون شوند والاّ مطلب این‌طور نیست، نفس به‌دنبال تعلقات خودش و به‌دنبال منویّات خودش و به دنبال خواست‌های خودش است، چوب قانون را شما از سرش بردارید، هر کسی می‌خواهد باشد، بعد ببینید چند نفر به قانون عمل می‌کنند.

الآن یک جای از دنیا را به من بگویید که قانون را بردارند، یعنی مستقیماً اعلام کنند که آقا از فردا روز چهارشنبه، صبح تا شب هر کسی را کُشتی کسی پی شما را نمی‌گیرد، هر مالی را بردی کسی سراغت را نمی‌گیرد، به هر کسی تجاوز کردی کسی پیگیری نمی‌کند، از هر دیواری بالا رفتی و هر کاری کردی مثلاً خانه‌ای را آتش زدی، قانون برداشته شده است، ببینید چند نفر سر جای‌شان می‌ایستند و مثل آدم‌های روز قبل همان کار را انجام می‌دهند که روز قبل بود. بالأخره امتحانش بد نیست! البته باید تمام نیروهای نظامی، انتظامی، کلاه سبز، کلاه سیاه، لباس شخصی و غیرلباس شخصی‌ها، در حال آماده‌باش باشند! لذا کلّ مملکت به‌هم می‌ریزد! الآن که قانون هست، ببین چه‌کار می‌کنند، مردم به سر هم چه می‌آورند! یک روز اگر قانون برداشته شود چه می‌شود!

در کتاب می‌خواندم که یک روز چنین قضیه‌ای بعد از جنگ جهانی دوم اتفاق افتاد. می‌گویند که بهترین کشور دنیا برای زندگی الآن سوئیس است، در بهترین کشور دنیا در همین سوئیس یک روز قانون را برداشتند، فقط شش ساعت انجام دادند، ارتش مداخله کرد، پلیس از عهده‌اش برنمی‌آمد! چند ساعت گذشت تا اینکه توانستند همه را سر جای‌شان بنشانند.

آیا امام علیه السلام در هنگام امامت وقتی که مسئلۀ امامت به او افاضه می‌شود همین دیدگاه ما را نسبت به تکلیف دارد؟! حالا ما با قبلش کار داریم، به آن موقع کار نداریم که اصلاً آن موقع اصلاً مسئله، مسئلۀ تکلیف نیست، مسئلۀ مصدریّت تشریع است. این مسائل برای کسانی‌که یک مقدار راه رفته باشند، یک مقدار حالی پیدا کرده باشند، یک مقدار از مبانی و معارف برای اینها روشن شده باشد، عادی است؛ آنها دیگر به تکلیف نگاه نمی‌کنند.