بحث پیرامون آیه ﴿أقمِ الصلاة لِدُلوکِ الشَّمس﴾ (2)

آخر می‌شود کسی ببیند که موسی ‌بن جعفر علیهماالسّلام با پای پیاده از مدینه به مکه برود¹ و امام مجتبی علیه السلام بیست و پنج سفر از مدینه پیاده به مکه برود و چنین حرفی بزند؟!² آخر اینها چیزهایی است که انجام شده است، در تاریخ است، می‌تواند کسی اصلاً تصور کند که امام او، امام سجاد علیه السلام با پای پیاده از مدینه به مکه می‌رفتند³ و بعد بگوید که ما مستطیع نشدیم و بخواهد فخر هم بفروشد که ما این‌قدر زاهد، عابد و مسلمان هستیم که دیگر پول مکه را پیدا نکردیم!

جداً این قضیه اصلاً برای ما جای تعجب است یا اینکه ما اصلاً از این مسائل مطلع نیستیم! یا می‌شود وقتی که کسی به این مطالب، قضایا و خصوصیات اطلاع پیدا کرده باشد و بعد نداند و نفهمد که تکلیف او چیست؟! می‌شود کسی مطلع باشد که امام علیه السلام در همین وسائل الشیعه می‌فرمایند که اگر می‌توانی هر سال به مکه برو و نان و نمک بخور؛ «تأکل الخبز و الملح»⁴ [و این‌گونه عمل کند؟!]

وقتی آدم اینها را می‌بیند، آن‌وقت می‌تواند بگوید که نه‌خیر، مسئلۀ استطاعت این است که حتماً ظهر و شب چلوکباب و شیشلیک جلوی تو بگذارند، در پَر قو هم بخوابانند؟! در فرست‌کلاس پان امریکن ـ ببخشید همین طیاره‌های ایرانی! ـ سوار طیاره‌ات کنند و آنجا ببرند و در عرض دو ساعت بلند کنند و بنشانند و چند نفر هم در آنجا زیرت را بگیرند و چند نفر هم بالایت را بگیرند و... حالا این‌جوری ببرند؟! حتماً باید کسی که می‌رود، شصت نفری این‌طرف و آن‌طرفش را داشته باشند وگرنه مستطیع نیست! خلاصه خیلی از قضیه دور هستیم.

امام حسن علیه السلام بیست و پنج سفر رفته است، درحالی‌که مرکب‌ها هم جلوتر می‌روند، حضرت با پای پیاده می‌روند. نمی‌گوییم بیست و پنج دفعه پای پیاده، یک دفعه هم نمی‌گوییم، با همان طیاره تشریف ببرید! شما که مشرف نمی‌شوید، شما تشریف می‌برید! آقا تشریف آوردند! حرم امام رضا علیه السلام تشریف می‌بریم! مکه تشریف می‌بریم! در همۀ اینها ما تشریف می‌بریم! چون ما هیچ‌وقت مشرف نمی‌شویم! مردم مشرف می‌شوند، اما بنده باید تشریف ببرم! قضیه این‌طوری است.