آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی در این جلسه به بررسی و نقد دیدگاه مرحوم فارابی پیرامون «اولویت ذاتی ممکن نسبت به وجود و عدم» می‌پردازند. بحث با تبیین این نکته آغاز می‌شود که اگر اولویت ذاتی یک ماهیت به حد ایجاب و علیت تامه نرسد، چگونه می‌تواند موجب تحقق آن در خارج شود؛ چرا که در غیر این صورت، با سفسطه‌ای آشکار مواجه خواهیم بود. در ادامه، استاد با تفکیک میان اوصاف ذاتی ماهیت و اوصافی که در واقع به وجود بازمی‌گردند، به نقد این انگاره می‌پردازند که امکان را وصفی ذاتی برای ماهیت بدانیم. ایشان با استفاده از مثال‌های عرفی و بلاغی، تبیین می‌کنند که حمل این اوصاف بر ماهیت، از باب «وصف به حال متعلق» است. در نهایت، با رد این شبهه که وجود صور علمی در علم ربوبی می‌تواند جایگزین نیاز به جعل جاعل باشد، تأکید می‌شود که ماهیت بدون جعل جاعل وجود، در هیچ مرتبه‌ای از مراتب، تحقق نمی‌یابد.