آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی در این جلسه به تبیین تفاوت‌های بنیادین میان «علم» و «حضور» در نفس انسان می‌پردازند. بحث با تحلیل کیفیتِ نقش بستن صورت‌های علمی در نفس آغاز می‌شود و این پرسش را مطرح می‌کند که چرا انسان نسبت به حوادث گذشته یا آینده، گاهی تنها به «اطلاع» دست می‌یابد و گاهی «حضور فعال» دارد. استاد با تفکیک میان معلوم بالذات و معلوم بالعرض، توضیح می‌دهند که چگونه اتحاد نفس با یک واقعه، موجب بقای آن در وجود انسان می‌شود، به‌گونه‌ای که زمان نمی‌تواند آن را محو کند. در ادامه، تفاوتِ ادراکِ فیلم، خواب و شهودِ حضوریِ اولیاء الهی بررسی شده و این نکته تبیین می‌شود که چگونه امام و عارف کامل، نسبت به حوادثِ هنوز واقع‌نشده، احساسِ حضورِ عینی دارند. این مباحث در نهایت به حل تعارضاتِ روایی پیرامون علم امام و حالاتِ تربیتیِ پیامبر اکرم (ص) در مسیر کمال و بقاء ختم می‌شود.