آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی در این جلسه به تبیین کیفیت وقوع معجزات و خوارق عادات در عالم ماده می‌پردازند. بحث با پرسشی پیرامون کیفیت سفر پیامبر اکرم (ص) به کربلا در عالم کشف آغاز شده و به تحلیل چگونگی تصرف اولیاء الهی در زمان و مکان می‌رسد. استاد در ادامه، دیدگاه علامه طباطبائی مبنی بر توجیه معجزه از طریق شتاب‌دهی به قانون علیت را مورد نقد و بررسی قرار می‌دهند. ایشان با تأکید بر اینکه اراده ولیّ خدا خود یک علت مستقل و حقیقی است، ضرورت حفظ پیوستگی تمام اجزای عالم در نظریه شتاب‌دهی را به چالش می‌کشند. در نهایت، این جلسه با تبیین جایگاه نفس امام مبین در احاطه بر عوالم و نقد پیچیدگی‌های غیرضروری در تحلیل‌های فلسفیِ معجزه، به این نتیجه می‌رسد که تصرفات اولیاء الهی، نه نقض قانون علیت، بلکه تجلی اراده‌ای است که در طول مشیت الهی عمل می‌کند.