اهمیت هم‌نشینی با اولیاء

خب، ایشان هم می‌توانستند مثل بقیّه بروند و حالا هر [چه که پیش آمد و اهمیتی به مسئله ندهند]. اما نه، آمدند خودشان را به مسجد و به صحبت و به تبلیغ و به جلسه محدود کردند. جلسه شب سه شنبه گذاشتند، شب‌ها در مسجد قائم حدیث قدسی یا عیسی یا عیسی¹ را توضیح می‌دادند.² برای دوستان خصوصی خودشان جلسه عصر جمعه گذاشتند. یک قدری عمومی برای افراد، به شکل عمومی‌تر، جلسه صبح جمعه گذاشتند و در تمام این صحبت‌ها و در تمام این ساعات فقط هدفشان این بود که آن چیزی را که رسول خدا فرموده بگویند، نه کم نه زیاد. کم و زیاد نکنند، از خودشان اضافه نکنند، مصلحتی حرف نزنند. ائمّه چه فرمودند، همان را برای مردم بگویند.

حالا هر کسی پذیرفت خوشا به حالش، خوشا به سعادتش، پذیرفت و گرفت و رفت و خب نتیجه‌اش را هم خودش می‌گیرد. و هر کسی سی درصد پذیرفت به همان اندازه سی درصد خوشا به حالش، یکی چهل درصد پذیرفت. و بر حسب اختلاف آن ظروف و میزان تهیّؤ و آمادگیِ افراد، اشخاص متفاوت هستند و فرق می‌کنند.

فلهذا وقتی که بنده عرض می‌کنم که طبق فرمایش آقای دکتر که می‌گویند: «واقعاً اینجا [از سایر جاهای دیگر] متفاوت است.» هم نظر ایشان این است و هم نظر رفقا و همه این را می‌دانند که مسئله هیچ ارتباطی به بنده ندارد. ما فقط در اینجا به عنوان یک واسطه‌ای که منتسب به آن بزرگ هستیم [صحبت می‌کنیم.] این را نمی‌شود انکار کرد. هر کسی من را این طرف و آن طرف می‌بیند می‌گوید: «شما آقازاده آقای علاّمه هستید؟» می‌گویم: «مایه شرمندگی ایشان است.» فقط همین صرف انتساب است و رفقا هم به همین انتساب دل خوش کردند. ما می‌گوییم: «خیلی ممنون و متشکر. و از این حسن ظن هم سوء استفاده می‌کنیم و بارمان را روی رفقا می‌اندازیم و آن تنبلی خودمان را با همت رفقا جبران کنیم إن‌شاءالله.»