اهمیت هم‌نشینی با اولیاء

تأکید علامه طهرانی بر ایجاد انسجام و ابتهاج در جمع رفقا 

هیچ عملی ولو به اندازه ذره سوزنی از دیدگاه عالم امر و عالم خلق پنهان نیست. هر کاری، هر فکری، هر خیالی، هر خاطره‌ای، همه اینها ثبت است همه اینها ضبط است و هر کسی هر کاری انجام بدهد نفعش را خودش برده است. پس ما هم همان راه و روشی را در پیش بگیریم که خود مرحوم آقا به رفقایشان توصیه می‌فرمودند به اینکه: «هرچه بیشتر کاری که موجب انسجام و موجب به هم پیوستگی و گرمی و خوشی و راحتی و انبساط و ابتهاج این جمع هست، انسان باید آن را انجام بدهد.»

و یک وقت تصور نشود که مسئله سلوک یک مسئله شخصی است و هر کسی بخواهد دنبال کار خودش و دنبال کسب خودش برود و بعد هم شب بیاید در منزل و بالأخره با زن و بچه و حالا ذکری و فلانی و دستوری [انجام بدهد و تمام بشود!] نه! این بخشی از سیر و راه انسان هست، مسائل مهم‌تر، در فضای رفاقت و در این اجتماع و در این موقعیت است که شکل می‌گیرد. 

إن‌شاءالله که خداوند به همه ما توفیق بدهد برای اینکه هرچه بیشتر بتوانیم به مبانی و به دستورات و به آنچه را که بزرگان فرمودند و خودشان رفتند و تجربه کردند و بعد هم به ما می‌گویند: «بفرمایید» [عمل کنیم] إن‌شاءالله. و بعد هم می‌گویند و می‌روند، خداحافظ. [می‌گویند:] «آمدیم و گفتیم و در اختیارتان گذاشتیم.» و دیگر خدا هم همه را نگه نمی‌دارد، و رسالتشان را ادا می‌کنند و می‌روند.

اللَهمّ صلّ علی محمد و آل محمد